Kass Ceran

Dreyn
Urodzony, by walczyć

© 2023 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2023 Kass Ceran

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta: Zespół redakcyjny

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Ilustracja na okładce: Jan Jakub Jasiński

Projekt okładk: Hevi

ISBN 978-83-66955-56-1

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Prolog

Byli umazani krwią i pokryci pyłem. Jak on nosili ślady walki, której gasnące odgłosy dochodziły z oddali. Patrzył, jak się zbierają. Obładowani bojowym rynsztunkiem, nurzali nogi w smugach szarych gazów, ścielących się nad płytą lądowiska.

Kogo zabraknie? Na pewno Ka. Widział krew bryzgającą z rozerwanego pociskiem gardła.

Utrudzeni, siedzieli z pochylonymi głowami. Wpatrywali się w broń złożoną na udach.

Przesunął wzrokiem po stojących w rzędzie statkach, po kikutach obumarłych drzew na brzegu lądowiska, siwych od toksycznego pyłu. Walka o to miejsce dopiero się zakończyła. Tu umrą. Tu nastąpi kres. Ten świat był ostatni.

Nikt już nie dołączał. Pusto. Ktoś wybiegł ociężale zza zasłony mgieł. Co rusz odgarniał z czoła czarne, zbyt długie włosy. Ein. Za nim wyłoniła się jeszcze jedna postać. Szła szybkim krokiem. Czyżby Egr?

Ein wsparł dłonie o kolana, pochylony.

– To już wszyscy – wydyszał.

– Ilu…?

– En, Sa, Is, Ka.

– Ka widziałem. – Zapatrzył się w tylko przez siebie widzianą przestrzeń. – Już pora.

Patrzył, jak Ein podchodzi do grupy. Jak wstają, podpierają się bronią, ustawiają w szeregu. „Odpoczną na pokładach” – pomyślał, stając przed nimi.

– Wiem, że jesteście zmęczeni, ale nie możemy czekać. Jesteśmy nadzieją tych, którzy zostają. Nie zawiedźmy. Odbierzmy, co nasze! Jeśli trzeba, naszą śmiercią. – Przeciągnął spojrzeniem po ich twarzach, wzniósł pięść. – Nam zemsta! Im śmierć!

– Nam zemsta! Im śmierć! – podchwycili i ruszyli ku wysuniętym trapom.

Przyglądał się, jak znikają w trzewiach czarnych statków.

– Ta misja nie jest dla ciebie.

Nie odwrócił się, nie spojrzał na mówiącego.

– Duże straty? – spytał.

– Widziałeś. Desperacja pozostałych ras rośnie.

– My konamy w obcej Przestrzeni, gdy oni się panoszą tam jak u siebie! Wytruję robactwo! Utoną we własnej krwi. Będą się nią dławić!

– Masz tylko ich wpuścić, ustawić emitor i wracać. Do innych należy reszta. Określiłeś koordynaty.

– Koordynaty… – Skrzywił się. – Oparłem je na starych mapach Przestrzeni. Mogą być niedokładne. Wiele mogło się zmienić, Egr. Powinienem być z nimi. Zrewidować lokalizację emitora.

– Nie.

– Jeśli coś pójdzie nie tak, zginą tam beze mnie.

– Jak my tutaj, gdy nie wrócisz. Nikt z nas nie rozporządza swoim życiem. Dobrze wiesz, że twoje też nie należy wyłącznie do ciebie.

– Ale…

– Powiedziałem: nie, Sl. Powodzenia. – Egr poklepał go po plecach i odszedł.

Sl nie obejrzał się za nim. Patrzył, jak okręty wznoszą się ku orbicie, gdzie miały czekać na niego.

Rozejrzał się. Spojrzał na swój statek – stał w osamotnieniu.

Sl ruszył ku niemu.

„Parszywy robal” – pomyślał i docisnął przymknięte powieki. Skowyczący insekt przedzierał się przez mózg, drugi wgryzał się w piersi.

Drażniły go. Bezskutecznie próbował ponownie zasnąć.

Zerknął na tors. Robaka nie było, jedynie okrągły medyczny plaster otoczony wieńcem wystających z ciała igieł. Przechodziły w cienkie przewody niknące w aparacie z monitorem, stojącym nieco dalej. To on zawodził w rytm pulsujących na ekranie wykresów i liczb.

Poruszył ręką, chcąc otrzeć spocone czoło.

– Co, do yangi dupy…?

Nadgarstki tkwiły w pasach, przypięte do boków medycznego łóżka. Rozejrzał się. Nie przypominał sobie niczego. Kim był? Jak się nazywał? Napinając mięśnie, szarpnął rękoma. Ból w piersiach dźgnął jak ostrze. Skrzywił się i ponownie szarpnął. Stonowany odgłos monitora zawył ostrym dźwiękiem.

W otwierających się drzwiach stanęły dwie młode kobiety w szarych kombinezonach i maskach medycznych. Spojrzały na zawodzący aparat. Podbiegły i przysunęły asystor ambulatoryjny stojący pod ścianą. Jedna z nich, szczupła blondynka, wzięła z niego dwa dozowniki.

– Nie szarp się, Venssee – mruknęła, wstrzeliwując mu ich zawartość w ramię.

– Venssee?

– Seell Venssee. To normalne, że nie pamiętasz. Amnezja po znieczuleniu. Ale ona wkrótce minie.

– Znieczuleniu? Kiepskie albo przeterminowane. Gdzie, na czeluść niebytu, jestem, co się stało?

Uśmiechnęła się wyrozumiale.

– Niecierpliwy, jak zwykle. Wszystko chcesz wiedzieć od razu.

– Jak zwykle? – wydusił, krzywiąc się z bólu. – Znamy się?

– Oczywiście. Już tu byłeś. Jestem Astin Zant, medyczny konsultant pierwszego stopnia, a to jest Centrum Klinicznej Restytucji.

– Więc jestem w dobrych rękach. Czy to żart? – Wskazał ruchem głowy przykute dłonie i powtórzył zniecierpliwiony: – Pytałem, czy to żart.

Przypatrywała się, jak walczy z przymykającymi się powiekami.

Wyszła. Wróciła z przezroczystą maską, którą wcisnęła mu na twarz. Szary gaz wypełnił przestrzeń za przesłoną. Seell zamknął oczy.

Sięgnęła po stojące na asystorze dozowniki i zaczęła wtłaczać ich zawartość w odsłonięty tors Seella. Założywszy gogle diagnostyczne, usunęła plaster, odsłaniając wchodzącą w ciało zapełnioną mętnym płynem grubą iglicę. Zdjęła z jej szczytu pulsującą diodę, którą wsadziła w port gogli. Przez chwilę analizowała przesuwające się przed oczami wyniki.

– Coś jest nie tak. Podam dodatkową dawkę z innego podejścia.

Gdy wymieniła iglicę wysuniętym z panelu przy łóżku urządzeniem, asystentka założyła nowy plaster. Astin obserwowała monitor, na którym nic się nie zmieniło. Nadal zawodził. Nie spuszczała oczu z szalejących linii diagramów i analitycznych odczytów.

– No, Venssee, nie jesteś moim ulubionym pacjentem.

Czekała.

Alarm się urwał. Przeszedł w nieregularny, ale normalny sygnał.

– Dzięki, Venssee.

Wskazywane wartości zdążały do pożądanych przedziałów. Proces się stabilizował.

– Muszę wyjść, Niki. Przekieruj monitorowanie do mnie.

Za drzwiami zdjęła maskę. Przeszła kilka kroków jasnym korytarzem i weszła do niewielkiego funkcyjnego pomieszczenia. Zerknęła na ciemny wyświetlacz nad konsolą zaopatrującą białe, tak jak ściany, biurko – tętnił indykacjami życiowych parametrów Venssee.

Wprowadziła rząd cyfr do leżącego na blacie ekterfonu komunikacyjnego.

– Coś nie tak? Zaraz będę – zabrzmiało z niewielkiego, obłego aparatu.

Długo nie czekała, gdy w progu stanął jej dojrzały, ciemnowłosy rozmówca. Wąskie, jakby wciąż zaciśnięte usta nadawały twarzy wyraz zawziętości. Spojrzał z zapytaniem w brunatnych, głęboko osadzonych oczach.

– Wybudził się – oznajmiła. – Logicznie myślał i nieco się szarpał, ale opanowałam sytuację.

– Niemożliwe, żeby był przytomny! Może to nieświadoma aktywność?

– Rozmawiałam z nim.

– Rozmawiał z tobą?

Skinęła głową. Przysiadła na brzegu biurka.

– Zwiększyłam dozę, ale jest rzecz, która mnie martwi. Przestaje reagować na wentural, a nie mam niczego skuteczniejszego. Podałam maksymalną dawkę. Przekroczyłam ją nawet, a i tak musiałam wspomóc się gazem usypiającym. Następnym razem może się wybudzić podczas zabiegu. – W jej oczach pojawił się strach, jakby to już się działo.

– To będzie miał pecha.

– Ale… – Patrzyła niepewna, czy dobrze zrozumiała.

– Nie martw się. Wiele może znieść. A przecież tej przykrości nie będzie pamiętał.

– Ale nie chodzi tylko o niego. Nie potrafię tak pracować! Może gdybym wiedziała, kim jest albo z jakich obszarów… – Uciekła wzrokiem. – Choćby w dużym przybliżeniu. Może wówczas znalazłabym skuteczny środek, bo jego fizjologia nie pasuje do żadnego schematu. W połowie to zbieranina znanych mi genetycznych formuł, reszta jest niejasna.

Patrzył na nią chłodno. Wsunąwszy ręce w kieszenie spodni, przeszedł się po gabinecie. Zerknął na ekran podglądu i rozsiadł się na kanapie, na której sypiała podczas dyżurów.

– Astin Zant. Jak tam posiadłość na Cantonie? Jest piękna, wygodna, godna pozazdroszczenia. I kosztowna. Pamiętasz, kto za nią zapłacił? Pamiętasz, dzięki komu pławisz się w jej luksusach? I to miejsce – zachwycające. Nie ma się czemu dziwić, bo Canton należy do nielicznych światów, które nie ucierpiały od Vikonów. Każdy chciałby na nim mieszkać, ale to drogie. Ciebie stać, Astin, prawda? – Zamilkł na moment. – Zawarliśmy umowę. Wywiązałem się z niej. Dałem, co chciałaś, i niemało ci płacę. Masz robić swoje. Pracujesz doskonale, ale niepokoi mnie, że się zapominasz. Miałaś o nic nie pytać i niczego nie dociekać, a dokonałaś niezleconych analiz. Grzebałaś w jego fizjologii. Powinno ci wystarczyć to, co jest zapisane w dokumentacji medycznej. Masz tylko zgłaszać problem. Ja decyduję, co robić dalej. Nie próbuj badać pochodzenia tego pacjenta, bo to nie twoja sprawa. Zgodziłaś się na to, pamiętasz? – Pochylił się ku niej. – Pamiętasz?

– Pamiętam.

– Kazałem ci wtedy dobrze się zastanowić. Ponoć to zrobiłaś. Potrzebuję kogoś, kto nie działa za moimi plecami, zatem słuchaj. Dam ci szansę odejścia, jeśli masz wątpliwości, czy potrafisz dotrzymać swojej części umowy. Zatrzymasz tę posiadłość, bo na nią zapracowałaś. Ale zapomnij o wszystkim. Odpowiedź dasz jutro. Przemyśl to dobrze. Jednakże jakakolwiek ona będzie, poprowadzisz ten obecny pobyt Venssee w Centrum do końca. Rozumiemy się?

– Sprawa postawiona konkretnie i jasno. Czego tu nie rozumieć.

Przyglądał się jej.

– Kiedyś pracował dla mnie ktoś podobny do ciebie. Konsultantka była młoda, zdolna jak ty, ale nie potrafiła poskromić ciekawości. Chciała wiedzieć więcej, niż przewidywała umowa. Upomniałem ją. Obiecała, że tego nie powtórzy. Zawiodła – westchnął i wpatrzył się w złożone na udach dłonie. – Nie wiem, co się z nią stało. Ponoć wyjechała do rodziny, nie widziałem jej więcej. Wiedz, że zrobię wszystko, by strzec własnego terytorium, więc nie próbuj stawiać na nim choćby koniuszka stopy.

Wstał i ruszył do wyjścia. Przystanął w drzwiach, nie odwracając się.

– On nie zasługuje na twoje współczucie.

Astin patrzyła za nim. Praca ta zdawała się czymś najlepszym, co ją ostatnio spotkało. Teraz nie była tego pewna.

– Szacowny Masto. Wstrętny terrorysta – mruknęła, przenosząc się na kanapę.

Inger Masto pojawił się na Likonii, jednym ze światów Galaktyki Kiona, dwa lata temu. Wspomógł lokalną gospodarkę zaopatrzony w międzygalaktyczną walutę. Tego Likonia potrzebowała najbardziej. Rdzenni mieszkańcy podzielili los mieszkańców innych planet pięciu Galaktyk wytrutych przez Vikonów i obecną młodą kolonię zasiedlali przybysze z różnych zakątków Przestrzeni.

Najeźdźcy stworzyli perfidną broń. Zabiła tylko inteligentne istoty, pozostawiając wszystko inne nietknięte. Wytruty świat, jak każdy jemu podobny, posiadał rezerwuary, by na nim gospodarować, brakowało tylko waluty, aby tym wszystkim rozporządzać.

Inger Masto miał jej wiele, więc przyjęto go z otwartymi ramionami.

Przejął Centrum Klinicznej Restytucji i potrzebował wykwalifikowanego personelu. Bezrobotna Astin, która nosiła się z zamiarem opuszczenia kolonii, od razu przesłała odpowiednie dokumenty. Liczyła na standardową posadę, zatem zdziwiła się, gdy zjawiając się u niej osobiście, zaproponował dodatkowy etat odpowiadający jej medycznemu doświadczeniu i naukowym ambicjom. Nie zawahała się, skuszona bajecznymi profitami.

Już przy zawieraniu umowy, której charakter był niecodzienny, nabrała podejrzeń, że Masto nie jest zwykłym inwestorem. Ale to nie była jej sprawa. Ona dostała świetną pracę, w której nie musiała oglądać go często, bo rzadko i krótko bywał na Likonii.

Dwa lata minęły i nagle miała zadecydować, czy nadal tego chce. Masto, choć skryty, wydawał się dość sympatyczną osobą – aż do teraz.

Spojrzała na monitor – parametry się stabilizowały. Wzięła z podajnika sterylną maskę i wyszła.

Na sali Niki skinęła głową ku odczytom.

– Poprawiają się.

– Wiem. Idź, odpocznij. Będziemy się zmieniać.

Gdy asystentka zamknęła drzwi, Astin skontrolowała pracę urządzeń. Stojący w kącie fotel, jeszcze ciepły od ciała Niki, przysunęła bliżej łóżka i usiadła. Spoglądała na unoszącą się w spokojnym oddechu pierś Seella. Co odpowiedzieć?

Zrobiłaby wszystko, aby nie stracić posiadłości. Nie utrzymałaby jej bez tego zatrudnienia.

Zerknęła na monitor. Wartości wciąż się stabilizowały. Naraz zniknęły wszystkie i powróciły, nim alarm zdążył zadziałać.

Wstała, przebiegła wzrokiem po parametrach. Nie zmieniły się, ale kilkuletnia praca w Instytucie Naukowym na Pokonie nauczyła ją skrupulatności. Barwne spektrum fal przewodzenia neuronowego było zbyt duże, niż wynikało to z liczbowych nominałów. To nie mogło być usterką pracy urządzenia, gdy inne wskazania były spójne.

Nagle dane zatraciły sens, zresetowały się i całość wróciła do normy. Astin bezskutecznie poszukiwała najmniejszej anomalii.

– To obłęd. No, Seell, spryciarzu. Chcesz się mnie pozbyć w ten sposób? – wyszeptała, pochylając się nad nim. – Sprawić, bym poczuła pokusę grzebania w twoich sekretach? Nic z tego. Lubię wygrzewać się w cieple Cantona. A według Masto wcale nie jesteś taki sympatyczny, na jakiego wyglądasz. – Przyglądała się harmonijnej, przystojnej twarzy okolonej pasemkami spoconych popielatych włosów. – Obaj jesteście pokręceni.

Siadła w fotelu. Uśmiechnęła się, przenosząc się myślami do swej posiadłości.

***

W ustach czuł suchość i gorzki smak. Zamarzył o kilku łykach zimnej wody. Wyobrażając sobie, jak wilgoć rozpełza się po języku, otworzył oczy. Mrużył je, przyzwyczajał do światła, zanim się rozejrzał: niewielkie pomieszczenie z białymi ścianami: kilka aparatów diagnostycznych; stojący nieco dalej fotel. Czysto i sterylnie.

Leżał na medycznym łóżku wsparty plecami o uniesione oparcie. Ciało od pasa w dół ginęło pod termoaktywnym przykryciem. Nagi tors ściskała opatrunkowa opaska.

Dotknął. Zabolało.

Drzwi się otworzyły i weszła Astin, niosąc płynnik z wodą.

– Witam pomiędzy żywymi ulubionego pacjenta. – Uśmiechnęła się. – Zapewne spragniony, jak zwykle. – Podała płynnik i wyciągnęła z kieszeni owalny notnik.

Odpowiedział podobnym uśmiechem. Wpatrywał się w wodę. „Jak zwykle…” Miał wrażenie, że słyszał to z ust konsultantki w innej sytuacji, a przecież dopiero się obudził.

Przypatrzył się uważniej wyposażeniu pomieszczenia. Czegoś w nim brakowało z tego, co pamiętał. Ale w jaki sposób mógł pamiętać? Był nieprzytomny od chwili postrzału. Nie mógł tego wyśnić, nie miewał snów.

– Jak było?

– Musieliśmy wydłużyć cykl sanacji, bo pocisk musnął serce i uszło sporo krwi.

Ruchem dłoni zakręcił wodą w naczyniu, obserwując, jak obmywa jego brzegi.

– Wszystko odbyło się tu, na miejscu?

– Tak.

Przełknęła ślinę. Dostrzegł jej zmieszanie i ten wyzywający we wzroku błysk typowy dla osób, które mają coś do ukrycia. Czego nie chciała ujawnić? Zrobili błąd w leczeniu?

– Miejmy tę nudną rzecz za sobą. – Wskazał notnik.

Przysunęła fotel i usadowiła się na nim.

– Może to jest nieco nudne, ale ważne.

– Tak, wiem, wiem. – Machnął dłonią. – Zapewniam, z moją pamięcią jest wszystko w porządku. Zatem: Seell Venssee. To miejsce to Kentona na Likonii. Odnajduję i zabezpieczam militaria na wytrutych przez Vikonów światach. Czasem trafiam tutaj, do Centrum. To przez arsenalistów, moją przestępczą konkurencję. Zdarza się, że mają trochę szczęścia. – Skrzywił się. – Zatrudnia mnie Niezależna Korporacja Międzygalaktyczna, Sektor 2-1-6 RG. Mieszkam… tego nie muszę mówić. Jestem tu po raz trzeci. Nie mam rodzeństwa, rodziny, nie znam rodziców. Znaleziono mnie wraz z innymi ocalałymi dziećmi w kapsule ratunkowej po katastrofie promu. Nie wiem jakiego ani gdzie. Moja prawdziwa tożsamość jest nieznana – szybko wyrecytował i zapytał: – Coś pominąłem?

– Nie. Teraz o ostatnim zdarzeniu.

– Sprawa była prosta. – Zamyślił się na chwilę. – Nieduży arsenał z kręcącą się przy nim pięcioosobową grupą. Zbieraniną przestępców, którym trafił się niezły łup. Zachowania takich typów nie można przewidzieć i uaktywniłem ochraniacz. Okazali się głupsi, niż myślałem. Pozbyłem się ich szybko. Skupiłem się na zawartości składu, gdy wylazł ten szósty. Ledwo zdążyłem na niego spojrzeć, jak… No właśnie. Musiał mieć coś specjalnego, jeśli mój ochraniacz nie pochłonął energii pocisku. To dziwne. W każdym razie odpłynąłem z miejsca. Nie, zaraz – potarł czoło – jeszcze widziałem, jak się odwraca, by odejść. No i zadziałało to moje maleństwo.

– Fakt. Gdyby nie wszczepiony lokalizator alarmowy, Korporacja już dawno musiałaby szukać nowego szaleńca.

Seell przyglądał się Astin, popijając wodę.

Dużymi niebieskimi oczami śledziła znaki umieszczane na tablicy notnika. Barwa tęczówek harmonizowała z upiętymi jasnymi włosami. Czoło przesłaniała opadająca kosmykami grzywka. Usta zostały stworzone do uśmiechu. Gdy się pojawiał, rzeźbił w policzkach dwa dołeczki. Delikatne rysy miały w sobie stanowczość, która przestrzegała: „Licz się ze mną!”. Mogła się podobać. Zdziwił się, że dopiero teraz to dostrzegł.

– Jedno załatwione. Sprawdzę etap gojenia.

Wstała. Pochyliła się. Owionął go zapach jej włosów. Był taki jak zawsze: delikatny i świeży. Za każdym razem, gdy go czuł, Seell zastanawiał się, co mu przypomina.

– Wygląda dobrze i jutro usunę blizny – oznajmiła.

– Blizny? Powinna być jedna.

– Były dwa postrzały. Zapewne wrócił i poprawił dla pewności.

Usiłowała nie uciec wzrokiem. Za bardzo się starała.

„No, cwaniaro, wydaje ci się, że mnie nabierzesz? Tę drugą zawdzięczam wam, bo coś spieprzyliście. Strzeliłby w głowę, gdyby chciał poprawić” – pomyślał, nim orzekł:

– Najwidoczniej. Zresztą, dwie czy dziesięć, i tak nie będzie śladu. Jak po poprzednich. Te nasze spotkania są dość częste. Powinniśmy je uprościć.

– Uprościć?

– Proponuję, by pacjenta Venssee zastąpił „Seell”, a jego uroczą konsultantkę Zant „Astin”. To byłoby korzystne dla ich komunikacji. Tym bardziej, że konsultantka wielokrotnie widziała swojego pacjenta rozebranego. Jeszcze jeden taki raz i pacjent zażąda rewanżu.

– A… – zaśmiała się – o to chodzi. Pacjent Venssee już ozdrowiał, jeśli stać go na takie fantazje.

– Owszem. Ale prócz tej ostatniej sugestii mówiłem serio.

Spojrzała mu w oczy – czysto zielone z dużymi źrenicami. Miały ten sam wyraz nieobecności co zwykle.

– No cóż. Zależy mi na dobrej komunikacji, więc w porządku, Seell.

– Zawsze możesz liczyć na to, że już się nie zjawię.

– Optymista. Daj znać, jakbyś czegoś potrzebował. Jutro z rana zajmę się bliznami i opuścisz Centrum wieczorem, jeśli nic się nie zmieni. Jednak ze służeniem za tarczę musisz zaczekać. – Ruszyła do wyjścia.

– Kiedyś wrócimy do tego rewanżu i zobaczysz, że to nie taka fantazja.

– No jasne.

Seell patrzył na zamknięte drzwi. Bawiło go obserwowanie jej starań, by hamować irytację. Jego własna terapia zszarganych stresem nerwów. Uspokajała. Przywracała zdolność respektowania granicy ryzyka, która z czasem ginęła mu z oczu.

Wrócił myślami do ostatniego incydentu. Dlaczego nie wyczuł broni szóstego strzelca? Robił to nieuchwytnym zmysłem. Duże składy arsenałów namierzał ze sporych odległości. Niczemu tak nie ufał, jak temu instynktowi.

W wejściu ukazał się Went Barlu i rzucił tym samym co zawsze banałem:

– Co tam u ciebie?

Był łącznikiem z Sektorem. Dostarczał pomocne materiały i sprzęt. Przekazywał wytyczne i polecenia od zwierzchnictwa. W podobnych przypadkach zawsze zjawiał się w dniu, w którym Seell odzyskiwał przytomność. Barczysty, niższy o głowę od Seella, swój wiek średni mógł zapisać do historii.

Seell śledził wzrokiem, jak Barlu się zbliża: niedbale, z rękoma w kieszeniach, z uśmieszkiem pogardy.

– To co zwykle – odparł.

– Wszystko w porządku?

– A pewnie. Oprócz tego śmiecia, który mi wcisnąłeś.

– Jakiego śmiecia?

– Ochraniacza. Miał być niezawodny.

– Chwila. Miałeś wtedy ochraniacz?

– A to dziwne? Drażni mnie jego pole i go nie lubię, ale nie jestem idiotą! Nie lezę pomiędzy naćpanych wizją zysku kretynów bez zabezpieczenia. Gdyby zadziałał, jak zapewniałeś, nie musiałbyś ruszać dupska i tu przyłazić.

– Uspokój się i mnie nie wkurzaj.

– Ja ciebie wkurzam?! Zaśmiałbym się, ale mnie boli. To cud, że do tej pory żyję, skoro ufając niezawodności tego gówna, jak dureń pchałem się tam, gdzie dwudziestu takich jak ty…

– Nie przeginaj, Venssee.

– Bo co?! Jeśli jeszcze raz twoje informacje zagrożą memu życiu, do którego jestem dziwnie przywiązany, najzwyczajniej cię rozwalę.

W oczach Barlu pojawił się błysk złości. Zacisnął zęby i chwilę milczał.

– No dobra. Powiedziałeś, co miałeś powiedzieć, i jak ci przeszło, to słuchaj. Broń, którą namierzyłeś, jest zabezpieczona. Pięć trupów. Zgadza się? – Seell skinął głową. – Za dwa dni zjawiam się z ostatnim obszarem przeszukiwań. Po skończeniu przerzucimy cię gdzie indziej.

– Mam tu jeszcze kilka tropów do sprawdzenia.

– W porządku. Za dwa dni.

– Went, nie zapomnij przynieść tego ochraniacza. Zobaczę, co z nim nie tak.

– Nie zapomnę – rzucił Barlu, a już przy drzwiach wymamrotał: – Dostaniesz go, skurwielu, aż się zdziwisz.

Seell przeciągnął dłonią po twarzy. Od początku współpracy z Barlu nie lubił go. Coś go od niego odpychało. Czasami miał ochotę skręcić mu kark, ale nigdy mu nie groził. „Zapewne od razu poleci się poskarżyć” – pomyślał, krzywiąc się. „A niech się skarży. To ostatnia kolonia, w której z nim pracuję. Jak go nie zabiorą ode mnie, źle się to dla niego skończy. Albo dla mnie, gdy czegoś nie sprawdzi”. Westchnął. „Dureń”.

•

Astin pojawiła się następnego dnia z samego rana, ledwo Seell zdążył się obudzić. Pochyliła się nad nim. Znowu poczuł ten zapach. Tak pachniały kwiaty? Owoce? Skąd miał to wiedzieć?! Nieistotne rzeczy nie zaśmiecały mu głowy. Były abstrakcją.

A może to niepowtarzalny zapach włosów Astin Zant? Należąca tylko do niej esencja jej zmysłów, pragnień, słabości. Zamknął oczy. Oddychał aromatem, a on rozpływał się po świadomości, tłumił myśli, emocje.

Woń nikła.

– Coś nie tak? – Astin wpatrywała się w niego. Pokręcił głową. – Skończone. Ból tym razem jest mocniejszy i będzie utrzymywał się dłużej. Przed wyjściem podam ci środek uśmierzający.

– Niczego nie podasz, chyba że chcesz mnie zabić. Wiesz, jak pracuję.

– Mówiłam, że z tym musisz odczekać.

– Nie płacą mi za rozczulanie się nad sobą.

– Jak wolisz. – Wzruszyła ramionami. – Przyjdę później i zrobię ostatnie badania.

Westchnął. Zaczynał się najgorszy etap pobytu – czas wyczekiwania. Znosił go źle. Wiercił się na materacu, przewracał z boku na bok. Wreszcie odrzucił przykrycie i usiadł. Wstał i skrzywił się, bo zawirowało mu w głowie.

Spacerował pomiędzy ścianami izolatki, poddając próbom stawy i mięśnie. Zastygły nieco. Chodził; leżał; siedział; mamrotał przekleństwa – tak przebrnął przez pierwszą połowę dnia.

Minęło południe. Astin przystanęła, wchodząc do Seella. Patrzyła na scenę, która powtarzała się za każdym razem: Venssee – rozgrymaszony bachor.

Zdumiewało ją, jak ktoś, kto dawno dorósł i para się zajęciem, w którym nie ma miejsca na wrażliwość, kto robi brutalne rzeczy, może reagować w ten sposób.

Bo oto Seell rozgrzebywał z obrzydzeniem jedzenie na leżącej przed nim tacy. Robił to z ostrożnością kogoś, kto spodziewa się znaleźć coś ohydnego.

– Stosujecie osobliwą terapię – zauważył, nie przerywając swojego zajęcia. – Najpierw ratujecie życie, leczycie, a gdy się wydaje, że najgorsze ma się za sobą, torturujecie jedzeniem. Z czego wy to robicie?!

– Trudno trafić w gust wszystkich, a w tym nie ma niczego niezdrowego.

– Niczego niezdrowego, powiadasz. – Odstawił tacę, odsłaniając białe zęby w krzywym uśmiechu. – Myślisz, że dla tych, co tu trafiają, jest coś bardziej niezdrowego od powodu, przez który tu się znaleźli? Kilka koszmarnych posiłków niczego nie wnosi do ich rekonwalescencji. Poza dodatkową torturą.

Szukała w jego w oczach odzwierciedlenia emocji, lecz bezskutecznie. Były bez wyrazu, jak zwykle.

– Zobaczmy, czy kapryśny Venssee jeszcze tu pogłoduje.

Ułożył się na łóżku. Przyjemna woń tym razem nie zagościła długo.

– Wygląda na to, że nie u nas umrzesz z głodu – rzekła Astin, wpatrując się w wyniki skanera. – Leż teraz spokojnie.

– Cały czas to robię – mruknął, gdy laserową diodą przeciągała po bliznach.

– Przez kilka dni może się utrzymywać przebarwienie. Gotowy?

– Cały czas.

Przyłożyła identyfikator do panelu w ścianie. Gdy się rozsuwał, przystanęła przy drzwiach.

– Obiecaj, że tu będziesz.

– Obiecuję.

Zerknęła podejrzliwie, nim wyszła.

Uśmiechnął się. Pamiętał, jak poprzednim razem spacerował po korytarzu znudzony czekaniem. Zdenerwowała się i gdy później zjeżdżali windą, wyczuwał w niej ochotę, by uchwycić go za gardło i udusić.

Podszedł do wnęki. Wywalił zawartość leżącego w niej pakunku na łóżko. Z pachnących nowością ubrań wygrzebał bieliznę i spodnie, po czym otworzył przejście do części aseptycznej. Przewiesił rzeczy przez reling ustawiony w kącie pomieszczenia. Rozebrał się i stanął w umieszczonej na środku kabinie. Zanim włączyła program, zasunęła półkola ścian i zamigotała kontrolnymi diodami.

Strugi tryskające z otworów ściekały po Seellu pianą, gdy przesuwał dłońmi po skórze. Po nich buchnęła odkażająca para, osiadając na rozgrzanym ciele kroplami. Podmuch ciepłego powietrza wchłonął je, nim spłynęły.

Gdy dysze nawiewu zamilkły, ubrał się. Potrząsając głową, przeczesał palcami wilgotne włosy. Nie potrzebowały innych zabiegów, by wyglądać dobrze. Stanął przed drzwiami, ale nie chciały się otworzyć.

– Nie darujecie, co?

Przepłukał usta substancją podsuniętą przez podajnik. Dopiero teraz mógł wyjść, sterylny niczym lancet operacyjny. Nie cierpiał tego smaku i wciąż skrzywiony założył pozostałą część ubioru. Był zawsze podobny, wygodny, w odcieniach szarości i czerni. Dostarczał go Barlu.

Zapiął zatrzaski butów taktycznych. Wsunął dłoń do wewnętrznej kieszeni kurtki. Wyciągnął Stona i wetknął za pas z tyłu spodni. Upewnił się, czy broń jest niewidoczna. Centrum nie zezwalało na wnoszenie takich rzeczy. Nieraz zastanawiał się, w jaki sposób Barlu ją przemycał pomimo zabezpieczeń przy wejściu.

Działalność Seella na Likonii trudno było nazwać szlakiem przyjaźni. Nieuzbrojony, stanowił kuszący cel, zaś nieżywy Venssee nie pozostawał w interesie Korporacji. Zawsze miał przy sobie Stona, gdy opuszczał separatkę.

Zajął się pozostałymi rzeczami, którymi były: autoryzer do zaparkowanego przy Centrum Rolnera; autoryzer do lokalu, w którym mieszkał; korporacyjna licencja upoważniająca do posiadania broni. Kolonialne administracje z powagą podchodziły do zagrożeń, jakie sprawiają uzbrojeni przybysze. Musiał okazywać się nią wielokrotnie.

Porozkładał wszystko po kieszeniach, gdzie każdy przedmiot miał swoje miejsce.

Astin stanęła w wejściu.

Poprawił na sobie ubranie i rozejrzał się po pomieszczeniu.

– Nie powiem, że będzie mi tego brakować.

W korytarzu weszli do windy, gdzie Astin zadysponowała zjazd na parter.

– Od jutra mam przerwę wypoczynkową. Nie radzę jej zakłócać zjawieniem się tutaj.

– No, no. Gdzie wyruszamy?

Zawahała się.

– Do domu.

– Na Likonii? Czy gdzieś dalej?

Nie odpowiedziała.

Przepuścił ją przed siebie, gdy winda się zatrzymała. „Tajemnicza z ciebie cwaniara” – pomyślał, obrzuciwszy spojrzeniem grupkę osób, którą mijali, idąc przez hol do wyjścia. Osądził, że są nieszkodliwe, i przestał się nimi interesować.

Astin zatrzymała się przed bramką.

– Do zobaczenia Seell. Choć nie życzę ci tego.

– No jasne. W innych okolicznościach byłoby milej.

– Uważaj na siebie – rzuciła za nim.

– Taki mam zamiar – mruknął już do siebie, rozglądając się.

Promienie gwiazdy układu, Lamery, przemykały pomiędzy wieżowcami, połyskując krwawo na czarnych oknach, gdy kryła się za widnokręgiem.

Niewiele pojazdów stało na stanowiskach postojowych przed gmachem. W dwóch na krawędziach ciemnych wizjerów zieleniły się indykatory życia. Siedzący w maszynach zapewne czekali na kogoś leczącego się w Centrum, ale Seell miał je na uwadze. Z boku wielorasowa grupa młodych osób siedziała na ogranicznikach portu – marszczyli blade i smagłe twarze pochłonięci jakimś sporem. Na wprost białowłosa, bezbarwnooka Detmanka w nieokreślonym wieku ciągnęła za sobą dwójkę naburmuszonych dzieci przez płytę postojową. Uśmiechnął się. Widocznie na nieprzyjemne badania. Za tylną krawędzią portu zobaczył kilka osób, które pogrążone w rozmowie weszły pomiędzy budynki, znikając w ich cieniu.

Jeszcze raz się rozejrzał, zatrzymując wzrok na lewym sektorze, gdzie przy bocznym ograniczniku stał jego czarny Rolner.

Przesłał autoryzerem sygnał. Skrzydło włazu przesunęło się w górę. Usadowił się za konsolą manewrową i wyjechał na drogę.

Mknął pasem komunikacyjnym Kentony. Dzień dobiegał końca i ruch na drodze zamarł. Trasa nie wymagała skupienia. Rozluźnił się.

Kentona. Największa aglomeracja. Niegdyś centrum życia tego świata, a teraz kolonia. Pomysłowe dranie ci Vikoni. Banda analityków do tej pory nie mogła dojść do porozumienia co do oszacowań wymordowanej populacji. Jakby to było ważne. Niech się cieszą, że spryciarze nie dokończyli dzieła i miał kto to wyliczać.

Zerknął na opustoszałe budowle z zaniedbanymi podjazdami. Pojawiały się coraz częściej, im bardziej oddalał się od centrum. Korporacja zawsze lokowała go w takich miejscach, z dala od wścibskich sąsiadów.

Zanurzył się w mroczne, niezamieszkane peryferia. Skręcił w boczną drogę. Kluczył zaśmieconymi arteriami, nim przystanął przed apartamentowcem. Wjechał na pochylnię portu parkingowego pod budynkiem. Otworzył gródź impulsem autoryzera i zjechał do środka. Wysiadł. Zanim wszedł do windy, zerknął, czy gródź się zamknęła.

Dotarłszy na drugi poziom, przebył kilka kroków w mdłym oświetleniu korytarza. Przyłożył do drzwi autoryzer. Wejście się otworzyło. Ściany pojaśniały iluminacją, zalewając wnętrze delikatnie niebieskim światłem. Pomieszczenie wyglądało tak, jak je zostawił.

Spieszyło mu się wówczas. Na czarnym blacie posiłkowym stał jasny płynnik z niedopitym specyfikiem wspomagającym koncentrację. W napój i żywność zaopatrywała Seella Korporacja. Z początku się buntował, że coś mu narzucają, i próbował lokalnego jedzenia kolonii, w których pracował. Nie służyło mu. Po paru dniach takiej diety dostawał mdłości. To ostatecznie przekonało go do korporacyjnego wiktu.

Patrząc na pozostałości specyfiku, uświadomił sobie, że poprzedni posiłek jadł w przeddzień akcji w składzie broni. Wyciągnął z zasobnika aneksu aprowizacyjnego zapakowaną hermetycznie porcję i wsadził do wbudowanego w ścianę podgrzewacza.

Położył Stona na stojącym pośrodku pomieszczenia owalnym stoliku i rozparł się w ustawionym przy nim fotelu. Przymknął oczy, ale nie umiał odpoczywać w ten sposób. Uaktywnił transmisjer lokalnej stacji ruchem dłoni.

Ekran rozbłysnął na ścianie obrazami.

Nie interesowało go, co na nim jest, ale nie lubił zupełnej ciszy. Stacja niewiele miała do zaoferowania. Przeważnie nadawała debaty wygłaszających swe mądrości polityków. Warczeli na siebie niczym zgromadzone nad trupem ścierwojady próbujące wyszarpnąć najlepsze kąski. „Obyście się nie przeżarli” – pomyślał, bo trwała burzliwa dyskusja, w czasie której wyłuszczano swoje racje. Dominowało słowo „Vikon” w różnych formach i odmianach, jak również określenia „mordercy”, „zabójcy” i „bestie”.

Powszechnie stosowany chwyt, by postraszyć społeczeństwo. Choć starano się normalnie żyć, pamiętano, że Vikoni wciąż gdzieś się czają.

Poszukiwano sposobów obrony i dzięki porozumieniu wszystkich Galaktyk, zaraz po ataku, powstał Międzygalaktyczny Sojusz Bojowy. Światy nie zapomniały o odwiecznych wzajemnych urazach, ale w przypadku wspólnego wroga mówiły zgodnym głosem: priorytet.

Każda Galaktyka utworzyła eskadry patrolujące Przestrzeń. Wysnuwano różne teorie o pojawieniu się Vikonów. Największe uznanie zyskała ta o istnieniu nieznanego nadprzestrzennego strumienia. Na współrzędnych, gdzie zarejestrowano wówczas skoki i emisje energii, powstała Strefa Zagrożenia. Otoczono ją ścisłym kordonem najnowocześniejszych okrętów. Tkwiły tam nieprzerwanie w pełnej gotowości bojowej.

Vikoni nie spędzali snu z powiek Seella. Zjawili się, zrobili swoje i znowu przybędą, jak im się zachce. A tak na dobrą sprawę przez to, czego dokonali, on robił teraz to „własne swoje”. I powodziło mu się dobrze. W Korporacji był doceniany. Dbali, aby miał wszystko, czego potrzebował. Współpraca się układała. On przynajmniej nie narzekał.

Zabrzmiał krótki sygnał podgrzewacza. Seell zasiadł z posiłkiem przy blacie z pomrukiem zadowolenia.

Nalał do płynnika korporacyjnego specyfiku. Upił, zerknął na ekran. Okupowały go reklamy, ale w górnym rogu ukazał się kadr z Vikonem. Tanie zagranie, spotykane na każdym świecie. Miało przypominać, jak ulotne jest życie, nakłaniać do skorzystania z przedstawianych propozycji, bo czegóż sobie żałować, skoro można umrzeć już jutro?

Pochylił się nad posiłkiem. Odkroił kawałek ze sprężystego plastra. Podnosząc go do ust, spojrzał na kadr i zastygł. Otrząsnął się. Spróbował ponownie skupić się na jedzeniu, ale stracił apetyt. Odłożył sztućce.

Widział ten kadr nie pierwszy raz. Nigdy nie poświęcał mu więcej niż jednego spojrzenia, a teraz nie mógł oderwać wzroku. Przecież nie obawiał się Vikonów!

Przyglądał się ujęciu, podchodząc do transmisjera. Wyglądało na uchwycone monitoringiem, autentyczne. Zajęło cały ekran, gdy je powiększył. Ogarnął wzrokiem taktycznie zgarbioną postać – oglądała się za siebie, ściskając w dłoniach broń. Czarny bojowy rynsztunek. Pokojowe zamiary to nie były na pewno.

Twarz Vikona mordercy powinna być okrutna, a Seell widział w niej skupienie, czarne, opadające w nieładzie włosy. Nie różniła się od tych napotykanych na co dzień – może tylko poza w całości czarnymi oczami. Wpatrzył się w nie i jakby dostał uderzenie w głowę! Cofnął się i stał chwilę bez ruchu. Podszedł do blatu, wyciągnął spod niego butelkę agrona, miejscowego mocnego alkoholu, i trunkówkę. Nalał całą. Wypił. Zerknął na kadr, nalał ponownie i przeniósł się na fotel.

Wpatrywał się w Vikona. Sącząc trunek, próbował zrozumieć. Nadal działał jakiś ogłupiający środek Zant?

Rozległ się sygnał pulsacyjny, że ktoś stoi pod drzwiami. Tylko jedna osoba przychodziła mu do głowy.

– Czego chcesz, Barlu, do yangi dupy? – mruknął, ale nim spuścił blokadę, zerknął na wyświetlacz wizjera.

Podszedł do blatu, by uzupełnić trunkówkę.

– Napijesz się?

Barlu zerknął na ostygły posiłek.

– Co się dzieje?

– Nic, poza tym, że miałeś być jutro. Źle trafiłeś z tą wizytą.

– Jak widać.

Seell zaśmiał się, wskazując butelkę.

– Terapia.

Barlu wysunął siedzenie i usiadł.

– Uważaj, Venssee. Zbliżasz się do niebezpiecznej granicy.

– Przestań pieprzyć. Gadaj, co takiego nie mogło poczekać, że przylazłeś.

– Jest dodatkowa robota. Polecisz na Amedę. To sąsiedni świat. Popracujesz dla kogoś innego.

Seell zamierzał dolać sobie agrona, ale odstawił butelkę.

– Zaraz, zaraz. Jak to „dla kogoś innego”?

– Kojarzysz Ingera Masto?

– Mądrala z walutą, co zgrywa dobroczyńcę. Nie mów, że mam pracować dla niego. Co niby miałbym robić?

– Nic innego niż do tej pory. Masto chce tam założyć kolonię karną. Amedańczycy wszczynali wszędzie konflikty, przez co arsenały mieli spore, i planeta musi być z nich dokładnie oczyszczona.

– I to nie mogło poczekać do jutra? – Pokręcił głową. – Went, nie dziob moich nerwów.

– Nie mogło. Bo zaczynasz jutro.

– Jutro?! Nie skończyłem tutaj! Zanim Sektor przerzuci sprzęt i…

– Venssee, nie słuchałeś. Pracujesz dla Masto, co oznacza, że to on zapewnia wszystko, nie Sektor. Masto będzie wydawał polecenia.

– To żart?! – Seell zerwał się z miejsca. – Nie jestem jakąś tanią yangą do wynajęcia! Nie zamierzam słuchać jakiegoś zafajdanego dupka! Skąd mam wiedzieć, czy nie podsunie mi trefnego sprzętu, co do którego muszę mieć zaufanie?! Umowę mam z Korporacją!

– Owszem, masz umowę z Korporacją, a tam jest zapis, że może cię oddelegować poza własne struktury.

– Gówno prawda! Nie zmyślaj, Went! Niczego takiego nie było. Nigdzie nie lecę. Skończę Likonię, a później się gońcie!

Usiadł. Nalał całą trunkówkę i wypił. Pobawił się pustym naczyniem, po czym nalał ponownie i znowu wypił.

Barlu wciąż go obserwował.

– Nie wściekaj się. Nie masz powodów do narzekania. Gdzie będzie ci lepiej? Korporacja nie oszczędza na tobie, o nic nie musisz się martwić. Gdzie znajdziesz takie warunki?

– Te moje, tak przydatne, zdolności nie pozbawiają mnie rozumu. – Seell się roześmiał, wgapiając się w dno trunkówki. – Nie wciskaj mi pierdół o dobroci Korporacji. Głaszczą, abym nie szukał bardziej troskliwego „opiekuna”, bo znają moją wartość. Nic nie mam przeciwko głaskaniu, ale obroży nie lubię.

– Nie przesadzaj. W czym problem? Pracując dla Masto, oczyścisz Amedę z broni. Nic nowego. Nie myśl, że ten inny „opiekun” da ci więcej swobody. Zawsze jest coś za coś.

– Czy ja powiedziałem, że będę go szukał? Nie myślę pracować dla nikogo.

– No proszę! – zaśmiał się Barlu. – Kiedyż to wpadłeś na tak genialny pomysł?

– Przed chwilą.

– Co masz zamiar robić? Wstąpić do sił zmilitaryzowanych? Ofensywnych? Porządkowych? Zostać najemnikiem? Bo przydać się możesz jedynie w tych strukturach.

– Nie. To, co dotychczas, tylko że dla siebie.

– Venssee. – Went ściszył głos. – Teraz ja zdradzę ci sekret. Korporacja ma dwie ręce. Znasz tę, która głaska. Nie chciej poznawać tej drugiej. A tak się stanie, gdy sam będziesz węszył za bronią. Znamy cię, wiemy, na co cię stać, i Sektor odpowiednio się tobą zajmie. Oprócz Sekcji, w której działasz, ma też inne. Jedną ze szczególnym zadaniem. Nie odpuszczają nikomu, tropią do skutku. I wiesz co? Naprawdę są dobrzy. Tak dobrzy jak ty w swojej dziedzinie. Ale zrób to, wypnij się na Korporację. Ciekawi mnie bardzo, kto będzie lepszy. Ty? Czy ci, których spuszczą za tobą? – Wpatrywał się w Seella z nienawiścią.

– No nareszcie, Went, nareszcie – zaśmiał się cicho Seell. – Nie lubię cię. Nigdy nie lubiłem i nieraz miałem ochotę ci przyłożyć. To samo wyczuwam w tobie. Zyskałeś chwilę mojej sympatii, bo wreszcie tego nie tłumisz. Ale ta chwila właśnie minęła, zatem nie strasz. I dla jasności: nigdzie się jutro nie wybieram.

Barlu uaktywnił dobyty z kieszeni ekterfon.

– Sam im to powiesz.

Wstał, by nie rozmawiać przy Seellu. Przeszedł dalej i zamarł, zauważywszy zajmujący cały ekran kadr z reklamy. Odezwał się do osoby z drugiej strony aparatu ściszonym głosem. Po chwili przekazał ekterfon Seellowi.

– Venssee, tu Gren. W co ty pogrywasz?

– A wy? Nie działam w ten sposób. Wystarczy, że zaskakują mnie zbiry, i nie potrzebuję innych niespodzianek. Nie będę pracował na obcym sprzęcie. Nie wspominając, że dowiaduję się w ostatniej chwili.

– Masto się postarał, aby sprzęt był najlepszy.

– Nie znam gościa. Gdy kogoś nie znam, nie ufam.

– Venssee, nie przesadzaj.

– Właśnie dzięki temu nadal żyję.

– Na Amedzie z nikim nie będziesz się użerał. Masto ręczy, że arsenalistów tam nie ma. To odpoczynek.

– To niech kto inny odpoczywa.

– Chciał kogoś najlepszego. Niemało płaci i ma prawo wymagać. W tej Galaktyce jest osobą znaczącą i Korporacji zależy, by go zadowolić. Zatem posłuchaj. – Głos Grena zyskał na ostrości. – Tak jak ty, my też mamy zasady. Jedną z nich jest niezrywanie umów. Z tego, co mówił Barlu, to chodzi ci po głowie. Ostrzegam, Venssee, konsekwencje będą przykre.

– Jestem na nie gotowy.

Seell odniósł wrażenie, że Gren naradzał się z kimś, nim się ponownie odezwał.

– Venssee, rozumiem. Dopiero wróciłeś z Centrum: nie czujesz się dobrze, jeszcze działają leki. Masz prawo do rozdrażnienia. Zrobimy tak: dostaniesz większą część zapłaty Masto. Nie masz zaufania do jego sprzętu? W porządku. Przerzucimy nasz. Ale jutro do południa masz zjawić się na lądowisku. Będziesz oczekiwany. A gdy załatwisz sprawę na Amedzie, powrócimy do tamtej kwestii. Potrafimy być rozsądni. Pokaż, że ty też. Więc jak? Utrzymujemy współpracę? Czy schodzimy na inne relacje?

Seell otwierał usta, by powiedzieć coś dosadnego, ale to miał być porządny zarobek.

– Niech będzie.

– Właściwa decyzja. Na wszystko spojrzysz inaczej za kilka…

Nie słuchał. Rozłączył się.

Barlu obserwował Seella ze złośliwym uśmiechem.

– Zmądrzałeś – stwierdził, chowając ekterfon.

– Idź już, Went.

Nie interesując się już gościem, Seell sprzątał. Wsadził do sterylizującego automatu sztućce, wyrzucił niezjedzony posiłek. Barlu podszedł do transmisjera i skinął brodą na Vikona.

– Nowy wystrój?

Seell cisnął z hukiem płynnik do komory utylizatora i wsparł ręce o blat.

– Went. Idź – wycedził.

– Ten pobyt na Amedzie dobrze ci zrobi. Rozluźni cię. Jak ten agron.

– Radzę: wyjdź, póki jeszcze możesz – warknął, wpatrzony w skrawek czerni pomiędzy dłońmi.

– No jasne. Już wychodzę.

Seell wyciągnął kolejną butelkę trunku. Nie żałował sobie. Lubił jego smak, a alkohol nie działał na niego. Ten dzień nie tak miał wyglądać. Pociągnął łyk i rozparł się w fotelu. Popijał wpatrzony w Vikona. Odejść z Korporacji? Co go napadło?! Mógł się wkurzyć o tę Amedę, ale nie do tego stopnia. Gdyby miał pod ręką Stona, Barlu byłby trupem. Poczuł to i nie przepuści okazji, by o tym opowiedzieć. Może już rozważają, co zrobić z niepokornym Venssee. Ale może powinien odejść? Nie byłaby to pierwsza niemądra rzecz, jaką zrobił. Zresztą, czy trzeba robić same mądre rzeczy? Wstał, podszedł do ekranu.

– A co ty na to, przyjacielu? – szepnął.

Przerzucił kadr w pamięć organizera i poczuł się pewniej.

– No, Barlu. Zaspokoisz ciekawość.

•

Prognozy Zant sprawdziły się i ból wybudzał Seella w nocy. Wstał niewyspany. Orzeźwił się chłodnym prysznicem, zjedzony posiłek zapił specyfikiem dopingującym. Otworzył schowek w garderobie, z uśmiechem rozejrzał się po stojącej w uchwycie broni.

Zdjął kilka ulubionych sztuk i poukładał je w torbie rynsztunkowej. Do drugiej, standardowej, tylko z dwiema komorami, wrzucił trochę odzieży i sprzętu. Przypiął Stona i obładowany bagażem zjechał windą do portu parkingowego.

Tym razem nie dojeżdżał do centrum. Lądowisko mieściło się na obrzeżach metropolii.

Dwóch ciemnowłosych osiłków ruszyło się spod bocznej ściany niebieskiego terminalu, gdy podjechał. Posłańcy Masto – muskularni, sprawni, uzbrojeni, pewni siebie. Nie należeli do tych, którzy pomnażają zyski pracodawcy. Nimi rządziły inne priorytety.

Xalon z kwadratową szczęką patrzył na Seella żółto centkowanymi, czarnymi oczami, genetycznie przypisanymi tej rasie.

– Seell Venssee z Korporacji?

– Tak.

– My od Ingera Masto. Strin – przedstawił towarzysza i wskazał na siebie: – Revens. Masz broń przy sobie?

Seell odchylił róg kurtki.

– A oprócz niej?

– Kilka sztuk ofensywnej.

– Transport gotowy. Nikt poza załogą nie może posiadać broni przy sobie podczas przelotu. W depozycie zabezp…

– Nie ma mowy.

– Ale takie są zasady bezpieczeństwa.

– A moje mówią, abym się z nim nie rozstawał. – Wskazał Stona.

– Przykro mi, ale nie możemy ich zmieniać.

– Pozdrowienia dla szefa – mruknął, ładując się do Rolnera.

Xaloni poruszyli się niespokojnie. Revens uniósł rękę.

– Chwilę. Dobrze. Załatwię to.

Na znak dany przez Strina z rzędu ustawionych pod terminalem pojazdów odłączył się transportowy, odkryty korbet i podjechał do nich.

Umieściwszy na jego platformie bagaż, Seell usadowił się na siedzeniu w przodzie pojazdu obok Xalonów. Przejechali pod stojący na płycie startowego sektora prom klasy uniwersalnej, jakich używano do przelotów w granicach Galaktyk.

Seell chwilę spoglądał spode łba na otwarty właz w szarej burcie statku, zanim wysiadł z korbeta – nie cierpiał lotów.

***

Po dziesięciu dniach podróży schodził z promu na płytę lądowiska aglomeracji Ormond na Amedzie. Rozglądał się jak więzień wypuszczony z celi.

Zamiast gwaru życia przywitał go jęk wiatru oraz osady kurzu, przetaczające się śmieci i opustoszałe, sterczące ku niebu budowle. Pomiędzy nimi – puste przestrzenie, bez przemykających postaci, bez przejeżdżających pojazdów, bez wizgu przelatujących aglomeracyjnych ślizgaczy, używanych chętniej niż „kołowce”. Ten sam widok co zazwyczaj. Tu nie było nawet kolonistów. Nicość i martwota, rzeczywistość, którą Seell akceptował. Takie obrazy nie robiły na nim wrażenia. Mawiał, że przyzwyczaił się do nich, a tak naprawdę nie wzbudzały w nim emocji. Nigdy.

Nie tyle interesowały go widoki, co osoby. Stawiając nogę na płycie, wiedział o każdej postaci w zasięgu wzroku. Dostrzegł czarny pojazd wjeżdżający na teren lądowiska. Przyciemnione wizjery bez indykatora życia, wzmocniona konstrukcja opływowych kształtów. Pojazd posiadał niestandardowe zabezpieczenia, co sygnalizowały nietypowe zewnętrzne sensory. Przypominał jego Rolnera, ale był wyższy i miał mniej smukłe linie. Seell nie kojarzył logo, jakie mógłby mu przypisać. Z pewnością był wykonany na zamówienie.

Zasłona włazu się przesunęła. Kierujący wysiadł.

– Witam. Inger Masto, ale wystarczy „Inger”. Mogę zwracać się po imieniu?

Seell skinął głową.

– Najpierw urządzisz się w kwaterze. Myślę, że nie będziesz miał zastrzeżeń. Zapraszam.

Zasiadając za konsolą, Masto wskazał siedzenie obok. Wkrótce zjechali z lądowiska i pomknęli magistralą.

Seell przyglądał się wyposażeniu kokpitu. Uzyskawszy informację, że maszyna to ulepszony Linss, przeniósł uwagę na mijane zabudowania. Architekturą nie różniły się zbytnio od spotykanych na innych światach.

– Nikomu nie ufasz? – spytał Masto.

– Nie rozumiem.

– Chodzi o sprzęt. Wszystko, co przygotowałem, jest najlepszej jakości. Dlaczego go nie chcesz?

– Bo go nie znam.

– W porządku. Każdy robi po swojemu. Nie czuję urazy. Dużo masz takich zasad?

– Nie liczę. Wciąż czegoś się uczę i dorzucam nowe.

– Fakt. Wciąż pobieramy nauki. – Masto wskazał głową mijane widoki. – Jak tę ostatnią.

– A czegóż nas nauczyła? Strachu? Strach to normalna rzecz, nic nowego – odparł Seell.

– Tego, że istnieją bestie. Pomyłka Wszechświata. Mordercy. Widziałem ciała ich ofiar. Poskręcane w agonii, zalane krwią. Nie istnieje słowo oddające potworność takiej masakry. Dla ciebie to nie nowość?

– Nie rozmyślam o tym. To już się stało. W realiach mojego życia, jeśli zginę, to nie z rąk Vikonów. A nastąpi to szybko, gdy zaśmiecę umysł głupstwami. Skąd wiecie, że arsenalistów nie ma na Amedzie?

– Przyznam, że zastaliśmy gości, ale pozbyliśmy się ich. Naprawdę jest czysta – dodał Masto, widząc uśmiech Seella.

– Ponoć posiada niezłe arsenały i nie wierzę, że arsenalistów nie ma. Poznałem ten półświatek, nie przepuszczają takim okazjom.

– Monitorujemy orbitę i nie dopuszczamy, aby ktokolwiek lądował bez naszej zgody. No, ale jesteśmy u celu.

Przejechali przez szeroką bramę na okolony czarnym ogrodzeniem teren bez skrawka zieleni. Minęli ciemne, przysadziste hangary ustawione w rzędzie. Pokonali pusty plac wyłożony płytami o piaskowej barwie, wjeżdżając na jedną z dróg przyległej, luźnej zabudowy, w której górował kilkupoziomowy apartamentowiec. Masto poprowadził Linssa w stronę szeregu niskich budynków. Zatrzymał się na podjeździe środkowego.

– Twoja kwatera. – Podał Seellowi autoryzer. – Znajdziesz w niej nośnik z informacjami, jak również ekterfon z kodami Revensa i Strina, gdybyś czegoś potrzebował. Sprzęt przybędzie za kilka dni. W tym czasie poznaj bazę.

Masto odjechał, a Seell wszedł do budynku i rzucił torby na podłogę. Lokum nie różniło się wyposażeniem od tego, które zajmował ostatnio. Poza jednym. Rozsuwając wejście do pomieszczenia wypoczynkowego, odkrył coś, czego nie znosił. Było małe. Boks, którego całe wnętrze wypełniał wysoki materac z termoaktywnym zasłaniem. Wystarczało, aby się wyspać, ale ciasne pomieszczenia drażniły Seella. Czuł się w nich jak zaszczute zwierzę.

Rozpakował rzeczy. Wziął prysznic. Założył niekrępujące ruchów szarozielone ubranie w ciemnym odcieniu. Dopełniały je funkcjonalne kieszenie i wzmocnienia.

Przerzucił do organizera materiały z pozostawionego nośnika. Przejrzał, czy są kompletne. Zamierzał wyłączyć urządzenie, ale wstrzymał się w ostatniej chwili. Wyświetlacz wypełnił kadr z likońskiej reklamy. Seell wpatrzył się w czarne oczy Vikona. Naraz wezbrała w nim złość na wszystko, co przeżył. Zapałał nienawiścią do Masto, a przecież go nie znał.

Wyłączył organizer.

Wyszedł z kwatery i myślał chwilę, od której strony rozpocząć zwiedzanie. W końcu ruszył w stronę placu. Obejrzał się, słysząc szum za plecami. Przybliżający się terenowiec miał rozsunięte osłony. Przed wzniecanym kurzem ochraniały pasażerów zwężające się ku tyłowi skrzydła grubej, przejrzystej owiewki.

Policzył obsadę: sześć osób z tyłu, dwie z przodu. Obok kierowcy siedział Masto. Seell wyczuł obecność broni. Dostrzegł wypukłość komory Pulsatora przy boku maszyny. Żłobienia pierścieni kół gwarantowały przyczepność w ciężkich warunkach terenowych. Nie był to pojazd na krajoznawcze wypady.

– Sądziłem, że odpoczywasz – zagadał Masto.

– Robiłem to na statku.

– Jeśli pragniesz emocji i przestrzeni, zapraszam. Popolujesz na coś, co ma nie dwie, a cztery nogi. A broni mamy pod dostatkiem. Przekonasz się, że mój sprzęt nie jest gorszy.

– Nie zabijam bezbronnych stworzeń.

– Te nie są takie bezbronne.

Seell nie miał ochoty na jego towarzystwo, Masto go irytował, ale wyprawa kusiła po okresie bezczynności spędzonym pomiędzy burtami statku.

Kierowca przesiadł się do tyłu, a Masto zajął zwolnione miejsce. Mrugnął zachęcająco do Seella, który zawahawszy się, wsiadł. Ruszyli z miejsca.

– Kilka przydatnych wiadomości. Konfliktowy charakter Amedańczyków utrudniał życie, również im samym. By rozładować agresję, urządzali polowania na drapieżniki. „Ulepszali” je genetycznie, aby były bardziej niebezpieczne. Polowali w pojedynkę: o zwycięstwie decydowała ilość ubitego zwierza. Bywało, że nie przekraczała liczby rozszarpanych uczestników. Bestie trzymali we wzmocnionej polami asekuracyjnymi zagrodzie. To wystarczało, by się nie rozlazły, ale gdy zabrakło gospodarzy, zasilenie pól z czasem zanikło i część hybryd smakuje wolności.

– Będziemy je tropić?

– Nie. Te wolne zostawimy w spokoju, bo odeszły daleko. Większość, około stu sztuk, była jeszcze w ogrodzeniu, gdy przybyła Komisja Sojuszu. Uaktywniono zabezpieczenia. Jedziemy tam. Gdy nabyłem prawa zarządcy, dokarmiałem te mutagenry. Tak nazwali je ci z Komisji. My wolimy krócej: „genry”. Mają wielki apetyt, ale przestałem je dożywiać, Ameda nie jest dla nich. Zatem robią selekcję między sobą. Pomagam w tym, gdy podchodzą do ogrodzenia. Tak się teraz stało, o czym mówią skanery termiczne. Przetrzebimy stado.

Utrzymana droga się skończyła. Wjechali na pełen dziur i wybojów szlak w gąszczu splątanych gałęzi. Zawieszenie natychmiast dostosowało się do nowych warunków.

Masto wprowadzał sekwencje korekt do nawigacji.

– Wiem, że niedawno ucierpiałeś. – Zerknął na Seella i na powrót zajął się systemem.

– Zdarza się.

– Jesteś zadowolony z opieki w Centrum? Nie pytam z ciekawości. Interesuje mnie, bo jestem jego sponsorem. To pewnie wiesz.

– Wiem. Ale co mogę powiedzieć? Najważniejsze, że stawia na nogi.

– Bo jeśli trzeba zmienić konsultanta…

– W żadnym wypadku! – Seell się uśmiechnął.

Tym razem Masto dłużej przytrzymał na nim wzrok.

– Dojeżdżamy.

Przed sobą mieli otwartą przestrzeń z nielicznymi drzewami. Wyrastały spomiędzy rzadkich kęp rozłożystych, skąpo ulistnionych krzewów. Odkryty grunt pokrywała trawiasta, niska roślinność. Uboga i słaba, z trudem przebijała warstwę czerwonego pyłu naniesionego wiatrami. Miejsca grubszych osadów wyglądały jak otwarte rany.

W oddali, w prześwitach skupisk zarośli, połyskiwała rozległa, kolista zagroda. Przyciągała wzrok refleksami dziennego światła, pełzającymi po polu siłowym.

Masto przyspieszył. Zatrzymał terenowca na wprost heksagonu masywnej, zamykającej wejście płyty, przy której uwypuklała się pokrywa panelu zasilającego.

Wysiedli z pojazdu, nie czekając, aż opadną tumany kurzu. Podczas gdy Seell próbował cokolwiek dojrzeć za mętnym polem zabezpieczenia, Masto podszedł do otwartego luku terenowca.

Wskazał ustawione w stelażach plazmowe Eksplory.

– Wystarczające na genry. Sprawdzone i załadowane.

Seell przyjął jeden z nich i obracał na wszystkie strony. Pogładził grubą niczym męska pięść, krótką prowadnicę. Wolno przesunął palcami po osadzie przyłożenia i po smukłych, wyprofilowanych liniach korpusu. Zajrzał w pryzmat celowniczy.

– Granger Vx z Tangory. Najnowszy typ – wyszeptał.

– Używałeś go?

– Nie. Trzymałem jedynie w dłoniach. Raz, na Antusie. I nieco starszy typ, bo GZ.

Masto wskazał pień usychającego drzewa stojącego czterdzieści kroków dalej.

– Wypróbuj.

Seell zerknął i wycelował palcem w gałąź drzewa rosnącego w znacznie większej odległości.

– Tamto będzie lepsze.

Sprawdził wskaźniki ustawień i przyłożywszy Eksplor do ramienia, chwilę wpatrywał się w pryzmat. Wolno wypuścił powietrze, zastygł. Vx wypluł połyskliwy impuls. Gałąź osunęła się po pniu.

– Imponujące. – Masto pokiwał głową.

– Ma niesamowity system dzielenia wiązki – zachwycał się Seell.

– Niewątpliwie. Ale tę sekwencję możesz wyłączyć, nie przyda się w starciu z tym, co jest tam. – Nowy pracodawca wskazał ogrodzenie.

– Nigdy nie zrozumiem zamiłowania do wielkich postrzałowych ran, poszarpanych ciał, gdy wystarczy mały otwór.

– To proste, Seell. Finezja wymaga zdolności i wyrachowania. Nie każdy je posiada. – Masto sięgnął po Grangera. – Ale zaczynajmy. Nie bierzemy dodatkowych ładunków, jeden to aż nadto. Zwolnijcie zabezpieczenia.

Oparłszy się o bok terenowca, Seell przyglądał się manipulującemu przy panelu towarzystwu. Należeli do dominującej w Uniwersum puli genetycznej. Nie wyróżniali się szczególnymi cechami i nie potrafił przypisać im przynależności rasowej. Wszyscy byli ciemnowłosi, o mniej lub bardziej śniadych cerach. Masywność barków zdradzała siłę i wytrenowanie. Nosili jednakowe, terenowe ubrania: ciemnozielone z mnóstwem funkcjonalnych kieszeni. Zapewne często wypełniały je bojowe akcesoria. Podobnie jak poznani wcześniej Xaloni zdradzali, że to, czym się zajmują, wymaga dobrego obycia z bronią.

Dezaktywowanie pól zabezpieczających odsłoniło strukturę ogrodzenia. Stanowiła ją mocna, oparta na grubych wspornikach krata. Pięła się na trzy wysokości dorosłej, słusznego wzrostu osoby, przechodząc dalej w litą ścianę.

Seell zajrzał do wnętrza zagrody. Wypełniała ją gęsta, naturalnie ukształtowana roślinność. Konary dojrzałych drzew plątały się ze sobą. Poniżej niebieskimi gałęziami rozpierały się krzewy. Walczyły z potomstwem drzewiastych olbrzymów o przestrzeń. Wzdłuż ogrodzenia przebiegał pozbawiony roślinności pas szerokości podobnej do wysokości kraty.

– W tym sektorze, w pobliżu, znajduje się około dwudziestu sztuk – powiedział Masto. – Rozdzielimy się na dwie grupy. Będziemy się przesuwać wzdłuż ogrodzenia. Ja, Seell, Roen, Anant i Kront udamy się na prawo. Reszta pójdzie w przeciwną stronę. Przez okna okratowania łatwo genry dostrzec, potem wystarczy przymierzyć.

– To nie wchodzimy do środka? – zdziwił się Seell.

– Do środka?! Nie przyjechaliśmy ich dokarmić!

– Chwila. Mówiłem, że nie zabijam bezbronnych stworzeń. To nazywasz polowaniem?!

– Seell! – zaśmiał się Masto. – To nie są bezbronne stworzenia! Nie masz pojęcia, z czym chcesz się zmierzyć. Tylko Amedańczycy mogli wymyślić takie szaleństwo!

– Zmieni zdanie – wtrącił jeden z członków zespołu. – Któreś się zbliża.

Seell z twarzą przy kracie przepatrywał wnętrze zagrody od pnia do pnia, ale niczego nie wypatrzył. Naraz usłyszał chrapliwe warknięcie. Para ślepi gapiła się na niego spomiędzy pędów krzewu.

Zwierzę wydobyło z siebie głuchy pomruk. Przetoczył się pomiędzy drzewami. Genr przybliżał się z trzaskiem pękających gałęzi, demonstrując potężną sylwetkę. Skradał się, raniąc darń długimi pazurami. Ślepia jarzyły się groźbą – już próbował dwunożnego, pachnącego życiem mięsa.

Seell nie odrywał wzroku od klocowatego cielska pokrytego cętkowaną, rzadką sierścią. Sunęło ku niemu niczym przeznaczenie. Pod zieloną skórą prężyły się kopuły mięśni. Przy każdym ruchu nadymały się jak bąble lawy, które nie mogąc pęknąć, nikną na chwilę pod powierzchnią, by nabrać mocy do kolejnej próby.

Genr potrząsał płaskim czerepem, straszył kleszczowymi szczękami. Pokrywająca łeb łuska zachodziła na wydłużoną szyję przechodzącą w masywny kark. Na nim stroszył się rząd długich kolców. Przyciągały wzrok jaskrawością.

Zawarczał. Zadarł łeb, ukazał kły schodzące poniżej żuchwy. Zaginały się do tyłu, by sprawniej zabijać, szarpać mięso, nasycić wydęty brzuch.

Doszedł do ogrodzenia. Przygiąwszy tylne łapy, wciągnął w nozdrza dochodzący zza kraty zapach ciała. Gwałtownie wytknął łeb na zewnątrz. Ryknął zawiedziony, kiedy jego niedoszła ofiara, cofnąwszy głowę, nie drgnęła, gdy przed jej twarzą rozwarły się zionące odorem szczęki. Pomiędzy zębami gniły resztki posiłku; z kłów i warg ściekały wstęgi śliny. Seell patrzył na nie, po czym spojrzał w czerwone ślepia.

Te oczy! Widział już takie! Osadzone w wykrzywionej nienawiścią twarzy, wpatrywały się w niego, gdy szponiaste dłonie miażdżyły mu krtań.

Dotknął gardła. Zwidzenie odeszło. Ale tamta wściekłość, z jaką wijąc się, walczył o namiastkę oddechu, została. Rozpierała go!

– Dorodny okaz. I głodny – zauważył Masto. – I co ty na to?

Seell sięgnął po Stona i cofnąwszy się, strzelił dwukrotnie. Genr stęknął. Zawisł z głową utkniętą w kracie.

Masto wpatrzył się w krwawiące zwierzęce oczodoły.

– Zobaczmy, który z nas ubije ich więcej.

– Chcesz się zakładać?

– Lubię rywalizację.

– Ale wejdziemy do zagrody.

Wszyscy spojrzeli na Masto, który zareagował wymuszonym śmiechem.

– Żartujesz.

– Nie.

– Nie ma mowy.

– Nie przymuszam. Każdy posiada granice, których nie przekracza. Jedną z twoich jest ta krata, co nie imponuje. Nie chcesz? Sam wejdę, ty poluj z tej strony.

– Nikt tam nie wejdzie, Venssee – wycedził Masto. – Ściągnąłem cię na Amedę, bo masz wykonać robotę, a nie jako karmę dla tych bestii. A tutaj ja rządzę. Rozumiesz?

Zespół się podzielił. Seell żałował, że dał się namówić na wyprawę. Gdy pozostali wypatrywali genrów, nie fatygował się, by choćby unieść Vx-a. Szedł, bo szedł. Nie obchodziło go, co się dzieje po drugiej stronie kraty.

Ten brak zaangażowania rozpraszał resztę zespołu. Rzucali na Seella ukradkowe spojrzenia, jakby na coś czekali. Zabili jedynie dwie sztuki. Polowanie okazało się nudne i nieefektywne.

Seell z rozdrażnieniem wyczekiwał jego końca i naraz poczuł niepokój. Intuicja ostrzegała, że w otoczeniu zaszła zmiana burząca dotychczasową stabilność.

Poprawiwszy chwyt na Eksplorze, przeciągnął spojrzeniem po grupie – wypatrywali genrów za kratą. Odstąpił kilka kroków od ogrodzenia i rozejrzał się po przestrzeni przed zagrodą.

Spojrzał w stronę terenowca. Dostrzegł sylwetki zwierząt. Rozpoznał je, choć były niewyraźne. Wciąż się przybliżały, rosły w oczach. Oczami wyobraźni widział zaślinione, zębate szczęki.

– Inger! – Wskazał hordę. – Te mają gdzieś twoje reguły!

W jednej chwili Masto znalazł się przy Seellu.

– Skąd się wzięły?!

– Pytanie zostaw na później, bo zaraz będą.

– Nie dotrzemy do pojazdu przed nimi. Sporo ich jest!

– Chyba z trzydzieści sztuk – ocenił Roen.

– Ściągną nas z okratowania, bo są zwinne, bestie, a nie wejdziemy wyżej. Pozostało czekać. – Masto sapnął ze złością. – Do pieprzonych yang!

– Innymi słowy: cudownie!

– Bawi cię to, Venssee?!

Seell przyglądał się oknu kraty.

– Dawaj autoryzer do terenowca. Szybciej! Macie w nim miotacz pulsacyjny.

– Oszalałeś?! Nie przedrzesz się! A jeśli nawet, to fala pasma nas zabije!

– Czas ucieka, więc nie ględź. Dawaj ten pieprzony autoryzer! Nie będę się przedzierał. I nie użyję pasma, lecz pojedynczych impulsów.

– To niemożliwe!

– Możliwe, jeśli obsłużę Pulsator poza systemem.

– Jesteś nienormalny!

Seell wsadził do kieszeni autoryzer i wcisnął Vx-a w ręce Masto.

Uchwycił ramę kraty. Przestrzeń obramowania zdawała się zbyt mała, lecz się podciągnął i wparł w nią nogami. Gdy znalazły się po drugiej stronie, zaczął przesuwać resztę ciała. Ramy ucisnęły mu ramiona. Utknął. Przekręcił się tak, aby linia barków utworzyła przekątną okna. Zyskał niewiele luzu, ale ignorując ból, przeciskał się dalej.

Po drugiej stronie odebrał Eksplor.

– Nie zdążę, nim tu dotrą. Musicie się utrzymać.

Puścił się pędem wzdłuż zagrody. Za sobą słyszał cichnący głos Masto: twardy, pewny siebie, nawykły do wydawania rozkazów.

Inny.

Ściskając w dłoniach Vx-a, Seell biegł tak szybko, na ile starczało mu tchu. Uniósł broń, dostrzegając śledzące go ślepia. Nie przystanął, tylko zwolnił i wstrzymał oddech, gdy strzelał. Pognał dalej, zostawiając drgające w agonii zwierzę.

Nie przebył nawet połowy drogi, gdy rozległy się stęknięcia gruntu za ogrodzeniem. Zerknął na chmurę kurzu i przyspieszył. Zdyszany dopadł wejścia. Obejrzał się za siebie, nim przerzucił Grangera przez okno kraty. Przecisnął się na drugą stronę, klnąc, że znowu to robi. Podnosił Vx-a i zwalniał autoryzerem blokady terenowca.

Zagrzmiały zwierzęce ryki, w które wmieszał się odgłos wystrzałów. „Zabawa się zaczęła” – pomyślał, rozpinając uchwyty mocujące Pulsator przy boku pojazdu. Wysunął masywny oręż z komory i ułożył go na przednim siedzeniu.

Pierścienie sześciu kół wryły się w grunt, gdy ruszył z miejsca. Nie spuszczał oczu z bestii. Biegając po łuku, przypierały zespół Masto do zagrody. Utrzymywały jeszcze dystans, ale co rusz któraś wypadała z linii, próbując dosięgnąć łupu.

Granger Vx był skuteczną bronią, ale nie w przypadku zmasowanego ataku rozbieganego przeciwnika. Wzrastała agresja pobudzonej zapachem krwi, łaknącej mięsa sfory. Zaatakowani coraz częściej zaglądali do rozwartych paszcz. Śmiertelny kordon się zacieśniał i kwestią czasu było, jak zgraja dopadnie ofiar.

Seell zahamował. Dźwigając Pulsator, stanął na siedzeniu. Przeskoczył owiewkę, wspierając się o nią dłonią. Przeciągnął za sobą miotacz, dysząc z wysiłku.

Usiadł na masce. Przycisnął oparty na zgiętym kolanie oręż osadą do ramienia – hak montażowy boleśnie naparł na pierś. Zaglądając w celownik, ujrzał przez pryzmat, jak mutagenr zaatakował stojącego na flance Ananta.

Zwierzę doskoczyło do ofiary i zatapiając kły w jej ramieniu, łbem szarpnęło w bok. Anant wpadł pomiędzy genry rzucony jak szmaciana kukła. Zdawało się, że rozerwą go na strzępy, ale zrobił się zamęt. Każdy chciał się dobrać do łupu pierwszy. Warczały na siebie, cięły kłami.

Seell wycelował w środek zamieszania. Wyrzucone przez miotacz pasmo energii pognało, kondensując się w lśniący niebieski dysk.

Kopnięcie odrzutu rozpłaszczyło Seella na owiewce.

– O… do yangi… – wystękał, próbując nabrać powietrza do płuc.

Z dwóch łbów zostały strzępy. Zwierzęta stanęły zdezorientowane. Seell pozbierał się z tafli i wycelował ponownie. Mierzył wysoko, by dać Anantowi szansę, jeśli jeszcze żył.

Powietrze przesycił ostry zapach eksplozji pocisku pulsacyjnego. Wciągając woń w rozdęte nozdrza, bestie cofały się, warcząc.

Zaprzestał ostrzału. Roen z Krontem podbiegli do Ananta i ujmując go pod ramiona, przeciągnęli pod ogrodzenie.

Widząc, że zabiera im się łup, genry ruszyły do ataku.

– Koniec przerwy – mruknął Seell.

Wybierał najbardziej agresywne, wyrywające się do przodu. Zaciskając z bólu zęby, posyłał wystrzał za wystrzałem. Konsekwentnie: celował, strzelał i podnosił się z owiewki.

Genry biegały w tę i we w tę otumanione obcą, drażniącą wonią i oparami śmierci współbraci. Jeden nie wytrzymał presji. Potrząsnął łbem i wyjąc, odwrócił się od ogrodzenia. Pozostałe zawtórowały i pognały w stronę zadrzewionego obszaru.

Seell patrzył, aż zniknęła w gąszczu ostatnia sztuka. Postękując, ściągnął z siebie Pulsator. Pomacał się po obolałych piersiach. Zaklął. Zsunął się z maski terenowca – obtłuczone żebra wybiły mu z głowy skakanie przez owiewkę. Darował sobie mocowanie broni w komorze. Z wysiłkiem wtaszczył ją na siedzenie. Wsunął się za konsolę manewrową i ruszył.

Omijając trupy zwierząt, dojechał do grupy. Od stóp do głów jego towarzyszy wyprawy oblepiała, ciskana eksplozją ładunku pulsacyjnego, mózgowa breja genrów.

Zerknąwszy na obmazanego Masto, miał ochotę się zaśmiać pomimo skopanych piersi. Jednak wesołość nie była tu na miejscu.

– Żyje? – Wskazał Ananta.

– Jakimś cudem, ale obrażenia są rozległe. Trudno przewidzieć, jak to zniesie. Ratunkowego Heltona wykorzystywałem do różnych celów. Pierwszy raz będzie użyty zgodnie z przeznaczeniem. Już go wezwałem.

Masto przyglądał się, jak Kront wyciąga z terenowca żelowe plomby hamujące krwawienie, po czym nie patrząc na Seella, wyznał niechętnie:

– Wygląda na to, że powinniśmy ci podziękować.

– Przynajmniej miałem trochę uciechy. – Seell zerknął na ciała zwierząt. – Choć wy mieliście lepszą zabawę.

Masto rzucił mu rozdrażnione spojrzenie.

Rozległ się odgłos nadlatującego Heltona. Maszyna zawisła nad skrajem zarośniętego obszaru, zamieszała powietrzem z dysz manewrowych w koronach drzew. Szelest liści splątał się z szumem silników. Pobawiła się irytacją ulistnionych pędów, po czym osiadła nieopodal terenowca, pomiędzy trupami zwierząt.

Helton należący do Masto nie odróżniał się od standardowych maszyn tego typu. Garbata linia kokpitu łagodnie przechodziła w obły tył. Mieszczący kilka osób pokład doposażała aparatura medyczna. Ten powietrzny statek wykorzystywano do różnych misji, ze względu na niewielkie rozmiary i pole siłowe zamiast zwykłych wsporników lądowania. Był niezastąpiony w ciężkich warunkach terenowych, tam, gdzie nie docierały inne środki transportu.

Pole pod Heltonem się ustabilizowało, boczny właz się otworzył. Dwóch osiłków w granatowych kombinezonach zeskoczyło z pokładu, nie czekając na wysunięcie trapu. Jeden z nich trzymał składane nosze. Omijając trupy, podeszli do Ananta. Przeskanowali obrażenia i spojrzeli ponurym wzrokiem na Masto. Ten skinął głową – spodziewał się pesymistycznych rokowań.

Wskazał Heltona Seellowi.

– Możesz wrócić z nimi.

Venssee odmówił.

Maszyna z Anantem na pokładzie poderwała się w górę. Masto zasiadł za konsolą terenowca. Poczekał, aż wszyscy znajdą się w pojeździe, i nawrócił.

Nikt się nie odezwał, gdy jechali w stronę wejścia do zagrody. Tam Roen wpatrzył się w panel kontrolny.

– Tu wszystko działa.

Masto rozejrzał się po okolicy.

– Włączcie zabezpieczenia i ruszamy.

Już z dala dostrzegli zwiastun dramatu pierwszego zespołu. Pośród zdeptanej roślinności leżały trzy ciała hybryd. Zajeżdżając na miejsce, wypatrywali zwłok towarzyszy, ale nie zastali nawet skrawka. Jedynie trudne do zauważenia na czerwonym pyle smugi krwi i porzuconą broń.

Seell nie widział sensu badania miejsca uczty bez resztek. Wszystko było oczywiste. Stał przy terenowcu, gdy pozostali chodzili pomiędzy śladami. Skrzywiony z bólu, przyglądał się oparty o pojazd.

Poruszanie się po świecie emocji nie było mocną stroną Seella, ale na obserwowanych twarzach znajdował za mało uczuć. Nie miał pojęcia skąd, lecz wiedział, że z czasem, gdy widzi się dużo śmierci, nabywa się takiej oschłości. Grzebiąc przyjaciół, strąca się odczucia na dno sumienia i zamyka je tam. Idzie się dalej, nie oglądając za siebie. Gubi się tego, kim się jest, coraz bardziej i bardziej. W końcu zostają tylko instynkty.

Takie przejścia nie pasowały do obszarów działalności Ingera Masto. Skąd to wyparcie emocji? Niedawno na twarzach tych, z którymi tu przyjechał, widział normalne uczucia. Nie wątpił, że się nie myli. Jakimś sposobem wszystko to znał.

Masto zerknął w kierunku terenowca i dał znak Roenowi, że wracają. Zasiadł za konsolą. Czekając, aż porzucona broń trafi do luku maszyny, spojrzał na rozpartego obok Seella. Uruchomił pojazd.

– Tak się zastanawiam, skąd się pojawiło tak duże stado. Monitorujemy miejsca pobytu tych bestii. Powinny być daleko stąd.

– Były rozproszone. Ich skupiska liczyły nie więcej niż kilka sztuk – wtrącił Roen.

– Zajmiesz się tym. Musimy zlikwidować wszystkie, nim Venssee ruszy w plener.

Seell się nie odzywał. Nie chciało mu się gadać. Nie czuł już rozpierającego napięcia. Storturowane piersi bolały coraz dotkliwiej. Przesuwał wzrokiem po przemykających przed owiewką widokach i marzył o zacisznym miejscu. Chciał rozeprzeć się wygodnie na fotelu, nie myśleć o niczym. Raczyć się smakiem agrona.

•

Po dotarciu do kwatery Seell rzucił kurtkę na poręcz fotela i stanąwszy przed lustrem, rozchylił koszulę. Zant nie byłaby zachwycona. Przyglądał się otarciom i krwiakom. Przekrwienie w miejscu usuniętych blizn wyglądało szczególnie paskudnie – było wielkości dłoni i barwy ciemnej purpury przechodzącej w granat.

Krzywiąc się, obmacał pomiażdżone mięśnie. To nie były zwykłe sińce. Ucisnął. Jedno z żeber ugięło się z bolesnym dźgnięciem. Przeklęty Pulsator! Chyba oszalał, by w ten sposób go użyć.

Umył się. Nie zapiął koszuli, by nie urażała torsu. Myślał o leżącym w torbie agronie, gdy przybył Masto.

– Chciałem się upewnić, że wszystko w porządku.

– A co może być nie tak? – burknął Seell.

– Mam wyrzuty sumienia. Namawiałem cię na tę wyprawę. – Masto zauważył sińce. – To nie wygląda dobrze.

– Drobiazg.

– Ściągnę kogoś z Centrum. – Gdy Seell pokręcił głową, dodał: – Tu chodzi też o Ananta. Biedak. Nie mam transportu, by w tym stanie przewieźć go na Likonię.

Westchnąwszy, rozsiadł się w fotelu.

Seell usiadł naprzeciwko – teraz miał przed sobą tego, który witał go na lądowisku: zarozumiałego dupka. Ale pamiętał o drugim – tym przy zagrodzie. Który był prawdziwy?

Masto rozejrzał się po ścianach, jakby widział je po raz pierwszy, i zatrzymał wzrok na oczach Seella.

– Weź do serca to, co ci powiem. Do czasu, aż genry znikną, nie oddalaj się od bazy. I nie jest to prośba. Ten zakaz dotyczy wszystkich pracowników, oprócz Roena i jego specjalnej ekipy, która zajmie się problemem.

– Oświeć mnie, Inger. Zdradź, jak Roen z tą specjalną ekipą zamierza to zrobić.

– Mamy kilka zwiadowczych Drongonów, zlikwidują genry.

Seell przywołał myślami obraz rekonesansowca w barwach kamuflażu.

– Zwiadowcze Drongony, powiadasz. Znam ich przeznaczenie. Tylko że w nazwie jest nieścisłość. Zamiast „zwiadowcze” powinno być „bojowe”. Świetnie nadają się do zupełnej eksterminacji. Ich samonaprowadzające pociski plazmowe często gubią cel i zastępują go innym, przypadkowym. Nie powinieneś ich posiadać, Inger. Odważny jesteś, przyznając się do tego.

– Nie są moje. Te pięć Drongonów zastałem na Amedzie, gdy brałem ją pod zarząd. Oddam je Sektorowi ze wszystkim, co tutaj znajdziesz. Twoi zwierzchnicy nie będą mieć za złe, że teraz ich użyję. Wszak zrobię to w interesie ich cennego pracownika, nieprawdaż?

Sposób, w jaki to powiedział, rozdrażnił Seella.

– Przybyłem na Amedę do konkretnego zadania. Nie znoszę, gdy ktoś mnie poucza i się wtrąca. Marnuje mój czas bzdurą. Przyjmij do wiadomości: dotrze sprzęt, wyruszam w teren niezależnie od tego, czy wałęsać się będzie jeden genr, czy ich stado. I radziłbym ci wówczas odwołać Drongony. Miałbyś nielichy problem z Korporacją, gdyby trafił mnie zbłąkany pocisk.

Masto znieruchomiał.

– Zrozumiałem. Ale nie podoba mi się ton, jakim do mnie mówisz.

– To wyświadcz przysługę nam obu i na moje miejsce znajdź kogoś innego. – Seell wstał.

Masto zacisnął zęby i uniósł się; zadrgały mięśnie napiętych szczęk.

– Jak na razie to ja płacę za każdy twój dzień, Venssee. Dbam o swoich pracowników. Masz zaraz zjawić się w ambulatorium. Łatwo je znajdziesz. Niebieski budynek przy placu w centrum. – Ruszył do wyjścia.

– Nie jestem twoim pracownikiem.

– Ambulatorium, Venssee – warknął Masto, nie zatrzymując się.

Seell spoglądał na drzwi. Co za zadufany dupek! Myśli, że może nim rządzić! Nadęty kretyn. Mógł go tam zostawić, aby genry go zżarły.

Nie dowierzał, że ten nieznoszący sprzeciwu ton był skierowany do niego!

Przecież Seell Venssee nie przyjmował od nikogo rozkazów!

Przecież Seell Venssee nie był niczyją własnością!

Zgarnął leżącą na oparciu fotela kurtkę i cisnąwszy ją pod ścianę, wpatrywał się w bezkształtny kontur. Poczuł się jak to rzucone ubranie: stłamszony i sponiewierany.

Ból nasilił się przy wymachu ręką. Skrzywiony, z dłonią na urazie, wyciągnął butelkę agrona. Pociągnął solidny łyk i znów usiadł w fotelu. Nie mógł opuścić Amedy. No bo jak? Korporacja? Na nią nie miał co liczyć, ostatnio nie zapunktował u pracodawców. Nie pozostawało nic innego, jak trzymać się z dala od zasranego ważniaka. Może przetrwa. Do yangi dupy z tym wszystkim!

– No dobra. Nie będziemy bawić się według twoich reguł, ale dzisiaj pozwolę ci myśleć, że wygrałeś.

Przełknął porządny łyk agrona, jakby w nadziei, że go rozluźni, choć wiedział, że nie zadziała. Dźwignąwszy się z fotela, zaklął, bo ból się wzmógł. Założył pas i przypiął do niego kaburę ze Stonem, ukrywając ją pod puszczoną wzdłuż ciała koszulą.

Zerknął na okno pod sufitem. Purpurowa poświata zapowiadała, że wkrótce zapadnie zmierzch. Spojrzał na panel przy wejściu. Temperatura na zewnątrz była znośna. Nie wziął kurtki.

Rozejrzał się po korytarzu w ambulatorium. Kilka zamkniętych drzwi. Z otwartego pomieszczenia na wprost spływało światło. Ruszył w tamtą stronę. Zajrzał przez rozsunięte wejście. Był to typowy gabinet ambulatoryjny: dwa stojące obok siebie łóżka diagnostyczne, aparatura medyczna i preparaty. I coś jeszcze. A raczej ktoś.

Odwrócony tyłem potężny osobnik w niebieskim fartuchu zabiegowym nakładał medyczne rękawiczki.

– Seell Venssee, jak sądzę.

Znęcał się nad rękawiczkami w uniwersalnym rozmiarze, próbując wcisnąć je na potężne łapska. Odwrócił się z westchnieniem ulgi.

– Zapraszam. – Wskazał łóżko diagnostyczne. – Masto mówił, że przyjdziesz.

Nie ruszając się z miejsca, Seell patrzył na imponującą sylwetkę tego indywiduum w średnim wieku.

– Bez obaw. Jestem Jaders, certyfikowany konsultant. – Tamten wykrzywił się w czymś, co miało być uśmiechem. – Co prawda bez stopnia, ale z wiedzą i doświadczeniem. Wystarczą, aby cię zbadać. Usiądź tam i zdejmij koszulę. – Wskazał łóżko.

Seell klął w duchu, gdy siadał na brzegu materaca. Cała ta postać nie pasowała do wnętrza, coś zgrzytało.

Jaders spojrzał bladoniebieskimi oczami na Stona, zanim obejrzał sińce i otarcia na plecach. Niektóre uciskał.

– Tu wszystko w porządku. Połóż się.

Seell ułożył się na materacu. Potężne ramiona, które zawisły nad nim, mogły złamać kark jednym chwytem.

Jaders dotknął krwiaka na piersiach. Macając, naparł mocno, bez wyczucia.

Seell uniósł głowę, zwierając szczęki z bólu.

– Zwariowałeś?!

– Masz złamane żebro.

– Wiem! – rzucił, dopowiadając w myśli „głupku”, i spróbował usiąść.

– Leż.

– Po co?!

– Zrobię skan złamania, czy nie zagraża płucu.

„Teraz to na pewno, ty idioto!” – pomyślał Seell, ale opadł na materac.

Jaders wysunął skaner z panelu przy łóżku i umieścił nad urazem. Przez chwilę gapił się w odczyty.

– Wystarczy opaska korekcyjna. Leki i środek przeciwbólowy. – Sięgnął po aplikator ze stojącego obok asystora.

Seell odsunął skaner.

– Nie.

– Spokojnie. To tylko leki startowe, standardowe przy takich urazach. Przyspieszą gojenie.

– Powiedziałem: nie!

Chciał usiąść. Poczuł na ramieniu dłoń.

– Nie bądź niemądry, Venssee. To ci pomoże.

Seell patrzył na przytrzymujące go łapsko. Próbował się unieść, ale stało się cięższe.

– Puszczaj. Puszczaj, powiedziałem!

Jaders przysunął aplikator i zamarł. Chłód lufy na czole nie zachęcał do ruchu. Spojrzał Seellowi w twarz. Ten poprawił palec na spuście. Blade oczy patrzyły na niego jak na ofiarę, choć to on trzymał broń. Naparł Stonem mocniej. Palec mu drgnął.

– Zabierz łapy!

– Dobrze, Venssee. – Jaders uniósł dłonie. – Tylko spokojnie.

– Cofnij się pod ścianę.

Konsultant zaczął się cofać, a Seell wstał i nie spuszczając z niego wzroku, sięgnął po ubranie.

– Jesteś szalony – odezwał się Jaders. – Wiesz, co robisz? Grozisz mi bronią. Celujesz w kogoś, kto…

– Może i jestem szalony, ale nie głupi. Nie wiem, na ile się znasz na leczeniu, lecz w czymś innym zapewne masz większe zdolności. A dobywam broni, gdy ktoś nie rozumie słowa „nie”. Wizyta skończona i radzę, nie leź za mną.

Spiesznie szedł korytarzem, żeby się nie cofnąć, nie poddać szalonej ochocie, by rozwalić Jadersowi łeb. Co się z nim działo?!

Przechodząc obok zamkniętych drzwi, nie odrywał od nich wzroku. Pilnował, czy któreś się nie otworzą. Trzymał broń w opuszczonej ręce. Niczego nie był pewny.

Dochodził do wyjścia i obejrzawszy się, uderzył w kogoś ramieniem. Uzbrojona ręka poderwała…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Dreyn