Maciej Szmajdziński

Wygnani z raju

© 2023 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2023 Maciej Szmajdziński

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: Oliwia Kopcik

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Paweł Gierula

Ilustracja na okładce: Jan Jakub Jasiński

ISBN 978-83-66955-63-9

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Rozdział 1.
Życie w stadzie

1.

9 kwietnia 2038

Godzina 5:53

Warszawa

Życie składa się z cierpienia, strachu i niepewności o jutro, przerywanych jedynie krótkimi chwilami szczęścia, wytchnienia. Nie. Tak było kiedyś. Dzisiaj jest inaczej. Dzisiaj matki nie cieszą się z wydania na świat dziecka. Dzisiaj mało kto pozwala sobie na radość trwającą dłużej niż uderzenie serca. Dzisiaj każdy boi się głodu, choroby i śmierci.

Dzisiaj jest inaczej niż kiedyś, lecz na pierwszy rzut oka świat niewiele się zmienił. Słońce z księżycem krążą po niebie, na którym formują się chmury. Czasami małe i śnieżnobiałe, kiedy indziej zbierają się w zwartą zasłonę odcinającą od gwiazd. Biel przechodzi w granat, a z ich wnętrza wypada deszcz, czasem pioruny. Drzewa, w swoim rocznym cyklu, wydają na świat liście i owoce, by na jesień okryć się pozornym całunem śmierci.

Nastał nowy dzień.

Księżyc zakończył swoją wielką ucieczkę, pozostawiając niebieskie królestwo we władaniu odległych gwiazd. Gdzieś na Bardzo Starym i Zmęczonym Kontynencie nocne stworzenia zmierzały do bezpiecznych schronień, by zbierać siły na kolejne poszukiwania pożywienia i partnera do prokreacji. Rosa wstępowała na trawę oraz pączkujące liście drzew i krzewów; niebo na wschodzie poszarzało, by w końcu przybrać pomarańczowe barwy. Tworzyło to piękny, malowniczy krajobraz, który błagał, żeby ktoś wziął do ręki pędzel i unieśmiertelnił go na płótnie. Jednak pozory często mylą, a pod powierzchownym pięknem kryje się odrażające zepsucie.

Nowy dzień…

Wszystko wskazywało, że będzie on wyglądał jak setki wcześniejszych poza Strefą. Dzień odziany w niepewność i niebezpieczeństwo, samotność, depresję. Takie życie nie było łatwe, należało się go nauczyć, przystosować. Niejednego to przerastało. Świat stał się miejscem dla najsilniejszych i to w każdym znaczeniu tego słowa. Słabi umierali; zabijały ich niezliczone zagrożenia, czyhające na każdą żywą istotę.

Albo robili to sami.

Nic nie stało na przeszkodzie, aby wrażliwa jednostka palnęła sobie w łeb czy też skoczyła z wysokiego budynku. Nie bawiono się w rozkładanie poduszki, nie wołano psychologów – nikomu nie zależało na przymusowym utrzymaniu drugiego przy życiu. Każdy miał prawo decydować o własnym losie: mniej gąb do wykarmienia, mniej słabych ludzi. Było to powszechnie akceptowane prawo. Popularna wolna wola, którą niegdyś szafowano na lewo i prawo, nie znając jej prawdziwego sensu, wreszcie stała się tym, czym winna być zawsze. W tym i selekcją naturalną.

Mężczyzna wygrzebał się spod śpiwora i dodatkowych koców, którymi okrył się w nocy; niby był już kwiecień, ale chłód wciąż potrafił odnaleźć drogę do kości człowieka. A może wina leżała po jego stronie? W końcu dwadzieścia lat skończył… dawno temu.

Zastanowił się nad tym przez chwilę. Wychodziło, że ma już czterdzieści jeden lat. Było to możliwe. Kiedy jeszcze w Strefie przypatrywał się swojemu odbiciu w lustrze, widział gromadę siwych włosów, nie tylko na brodzie i skroniach. Siłę w mięśniach nadal miał, jednak męczył się zdecydowanie szybciej, spał coraz mniej, a bóle w stawach odzywały się częściej niż kiedyś. Surowe warunki życia nie ułatwiały mu tego, mimo to nie miał prawa narzekać. Był jednym ze szczęściarzy, którym przyszło żyć w Strefie: zorganizowanej grupie starającej się zachować w sobie resztki człowieczeństwa i cywilizacji. Gdyby nie ona, istniało spore prawdopodobieństwo, że już by nie żył albo biegał z łukiem i w samych gaciach gdzieś po puszczy. Ale czy to by było takie złe?

Ogniska w nocy nie rozpalał. Mimo że bywał już w tej okolicy, nie był jej pewien, a po co zwracać na siebie dodatkową uwagę. Bandytów, na wpół zdziczałych plemion czy zupełnych degeneratów nie brakowało, a on był sam. Nie że porzucony czy niechciany, nic z tych rzeczy – z własnego wyboru. Na nocleg wybrał starą ruderę, wyglądającą najmniej kusząco spośród pozostałych budynków w zasięgu wzroku. Choć co najmniej połowa domu zawaliła się jakiś czas temu, reszta wyglądała całkiem solidnie. Wchodząc do środka, przyglądał się wszystkiemu z pietyzmem. Wydawało się, że żadna żywa istota – czy to człowiek, czy zwierzę – od dawna już tam nie przebywała. Wiedząc jednak, jak bolesna może okazać się pomyłka, spędził kolejne czterdzieści minut na obserwacji, a zarazem szukaniu miejsca do spania. Dopiero po tym czasie mógł stwierdzić, że rzeczywiście jest bezpiecznie. Jego tymczasową sypialnią okazał się niewielki pokój, do którego wejście było na wpół zawalone. Gruz przysłonił niemal całe drzwi, przez co, żeby się dostać do środka, musiał pełznąć. Dość mocno obniżało to możliwości ucieczki, ale z drugiej strony do pilnowania miał jedynie wąskie przejście, którym się tam dostał, i okno wychodzące na ulicę. Ktoś zbyt wścibski łatwo mógł dorobić się kilku nowych otworów w ciele.

W pokoju panował bałagan oraz charakterystyczny zapach niszczejącego budynku. Przeniosło go to w czasie do szczenięcych lat, kiedy z przyjaciółmi włóczył się po opuszczonych fabrykach, pijąc piwo i paląc blanty. Czuł, jakby to było milion lat temu.

Wieloletnia warstwa kurzu przykrywała szkło z rozbitego okna, resztki mebli, tynku oraz liści. Rumowisko chrzęściło przy każdym kroku, a odór stęchlizny był niewyobrażalny, choć po kilkunastu minutach dało się do niego przyzwyczaić. Odgarnął gruz spod ściany, szykując sobie legowisko. Odrzucając na bok kawał rozpadającej się sklejki, natrafił na dziecięce zabawki. Były w dobrym stanie, prawdopodobnie przeleżały całe lata osłonięte przed działaniem deszczu i mrozu. Zamarł i wpatrywał się w lalki o długich, skołtunionych włosach. Ubrane były w wypłowiałe sukieneczki. Większość pluszaków nie miała którejś kończyny albo oka; wydawało mu się, że gdzieś tam jest nawet domek dla lalek.

Pokój stał się niewyraźny, jakby w jednej chwili wypełniła go gęsta mgła. Mężczyźnie zakręciło się w głowie. Zamknął oczy i potarł skronie. Kiedy ponownie spojrzał na świat, wszystko się zmieniło. Choć był w tym samym miejscu, wyglądało ono zupełnie inaczej. Wejście nie było zawalone, panował porządek, pachniało świeżością, a ściany pokrywała kolorowa tapeta przedstawiająca postaci z jakiejś bajki. Rozejrzał się dookoła, gdzieś z wnętrza budynku dochodziły do niego dźwięki: głośne i wesołe. Toczące się życie. Czy tak by wyglądało, gdyby dalej trwało? Czy miałby żonę, dzieci i dom z takim właśnie pokoikiem? Czy to je słyszał? Były tylko mglistym wytworem jego wyobraźni, ukrytym pragnieniem? A może wspomnieniem dawnych mieszkańców tego domu, którzy z zaświatów odezwali się do niego, przypominając o sobie. Nie wiedział. Nigdy nie był typem rodzinnego człowieka, nawet go nie kusiło, żeby związać się z kimś na dłużej. Ale przecież przed tym wszystkim był tylko głupim dzieciakiem, którego największym problemem było to, co będzie pił w następny weekend. A gdyby jednak Koniec wydarzył się później, a on miał szansę na zmianę, na wydoroślenie? Czy by spoważniał, założył rodzinę? Czy nie patrzyłby teraz na dawne zabawki swojej córeczki, która prawdopodobnie już…

– Daj sobie spokój, stary kretynie – rzucił pod nosem i naraz powrócił do rzeczywistości.

Nie żyje, to nie żyje, może to dla niej nawet i lepiej. Nie miałeś dzieci i nigdy nie będziesz miał, więc w czym problem?

Może… właśnie w tym.

Zaczął przebierać zabawki, wybierając te lepsze, nadające się na handel.

Motocykl wprowadził do budynku, wygaszając go kilometr wcześniej, choć wiedział, że jeśli ktoś miał go usłyszeć, to usłyszał. Czas spędzony poza Strefą nauczył go, że nienaturalne dźwięki, jak na przykład odgłos pracującego silnika, niosą się niczym seria z kałasznikowa, przeszywająca nocną ciszę. Mimo to podróżował w taki sposób; ryzyko, że kogoś spotka i tak by istniało, a zyskiwał możliwość pokonywania większych odległości. Popyt na paliwo drastycznie zmalał, więc deficytem tego towaru przejmować się nie musiał. Niewielu jego ziomków podejmowało podobne ryzyko i tylko niektórzy szperacze, ci od ciężkich rzeczy, jeździli ciężarówkami. No i wojsko. O nich zapomnieć nie mógł; wojskowi, jak to zawsze i wszędzie bywało, uważali, że wszystko im się należy. Korzystali więc z paliwa bez większego zastanowienia. Nie była to jego działka, więc się nie wtrącał. Wiedział jednak, że mogą w łatwy sposób zaoszczędzić, przemieszczając się, zwłaszcza na małe odległości, z przysłowiowego buta. Z drugiej strony rozumiał, że na każdym kroku musieli udowadniać, że są silni i mają sprawy pod kontrolą. Przypuszczał, że w rzeczywistości ograniczała się ona do twardej ręki i zachowywania pozorów, czego skutek można porównać z malowaniem zardzewiałej blachy albo pudrowaniem trupa. No cóż: taki świat, taka rasa.

Jako szperacz mniejszego kalibru nie potrzebował wiele miejsca na zdobycze. Wystarczyło, że do pojazdu miał doczepiony boczny wózek, w którym umieszczał trofea. Co prawda ograniczało to możliwości zabierania ze sobą różnych przedmiotów: tych ze Strefy i tych doń przywożonych. Rekompensował to sobie zapamiętywaniem miejsc, które ukrywały w swoim wnętrzu cenniejsze a większe artefakty. Taka wiedza również mogła posłużyć za towar.

Motocykl zabezpieczył, przykrywając go płachtą, która w ciemnościach nocy zlewała się z otoczeniem – swego czasu zapłacił za nią krocie. Stanął jeszcze w wejściu i krytycznym okiem ponownie sprawdził jej przydatność. Był zadowolony. Ktoś, kto nie spodziewał się znaleźć motocykla, miał na to naprawdę nikłe szanse. Innych zabezpieczeń nie stosował, choć znał szperaczy, którzy wybierali nierzadko kontrowersyjne rozwiązania. Jeden jego znajomy zakopywał cały swój dobytek w okolicy obozu. Zawsze zastanawiało go, co robi, kiedy przychodzi mu uciekać – a to się przecież zdarza! Jakoś nigdy nie miał śmiałości o to spytać. Z kolei inny Strefer wszystko minował. Co noc. Zawsze. Choć ten chyba już nie żyje… Ciekawe, co się stało… Ha, ha.

Mimo wszystko, co cenniejsze rzeczy wtargał do sypialni, starając się trzymać zasady: unieś za jednym razem. Nadgorliwość i paranoja już dawno przestały być klasyfikowane jako uciążliwe dolegliwości. Korzystał z nich, kiedy tylko mógł.

Wieczór i noc, tym razem, przeżył bez przygód.

Na śniadanie zjadł suszoną kiełbasę i kawałek czerstwego chleba, popijając wodą z manierki. Najstaranniej jak umiał, zatarł ślady pobytu, po czym ostrożnie wychylił się na zewnątrz. Drzwi starał się używać jak najmniej; albo większość była zablokowana od wewnątrz, albo skrzypiały chyba jeszcze głośniej, niż pracował jego motor. Dlatego wchodził i wychodził oknami, bądź – jak w tym konkretnym przypadku – przez rozwaloną ścianę.

Poranne powietrze obmyło mu twarz z resztek snu. Okolica zdawała się spokojna i bezludna. A to nowość. Agorafobicy nie mieli łatwo, ale czy w ogóle jacyś się ostali… Uczucie napierającego na ciebie otoczenia, pustki – która powiedzieć, że była wszędzie, to jakby nic nie mówić – próbowało namieszać w głowie. Nawet z pozoru zdrowy człowiek wracał z kilkutygodniowego wypadu zupełnie odmieniony; widywał takie osoby, które nadawały się już tylko do zamiatania ulic w Strefie. Szeptali coś do samych siebie, co rusz rozglądając się nieufnie we wszystkich kierunkach. Broni do rąk już nigdy nie otrzymali. Na szczęście nie na wszystkich samotność odciskała swoje piętno – za stałych towarzyszy można było uważać zwierzęta, co akurat jemu w zupełności wystarczało. Od zawsze traktował je jak istoty rozumne, z takimi samymi uczuciami i charakterkami, co ludzie. Nie mógł więc powiedzieć, że był sam. Bardzo chętnie przyjmował towarzystwo ptaków czy jakichś wścibskich ssaków, podchodzących do jego obozowisk. Pewnego razu zawarł nawet przyjaźń z pewnym kundelkiem, któremu widać przypomniały się dawne czasy. Niestety, ta historia nie miała dobrego zakończenia.

O zwierzętach nie mógł się jednak wypowiadać w samych superlatywach. W końcu, kto chciałby spotkać się ze sforą zdziczałych psów atakujących wszystko, co żywe. Czy znajdzie się ktoś chętny do zabaw z głodnym niedźwiedziem albo polującą watahą wilków? Przyrodników zostało już raczej mało, a i filmów dokumentalnych ostatnio coś się nie kręciło… więc raczej nikt. Na przestrzeni lat dziki zwierz przyswoił sobie wiedzę, że człowiek nie jest już taki straszny. Jest go o wiele mniej, nie poluje na wszystko dookoła i nie wycina tylu drzew. Jaki z tego wniosek? Jeśli coś nie jest groźne, to może warto spróbować, jak smakuje?

Kiedy świat był jeszcze pod ludzkim butem, zwierzęta traciły wszystko. Ich naturalne środowiska zamieniano na dymiące fabryki i betonowe osiedla, gdzie mieszkali budowniczy nowych centrów handlowych, supermarketów i kolejnych osiedli i fabryk. Natura bywa jednak przewrotna: galerie przerodziły się w jaskinie dla wilków i niedźwiedzi, podobnie jak supermarkety, a bloki w budki lęgowe dla ptaków, niczym korony prehistorycznych drzew. Fauna postanowiła przejąć władzę po homo sapiens. I szło jej to wyjątkowo dobrze. Dzikie gatunki w końcu mogły poczuć się tak, jak je stworzono, jakby przeniosły się w czasie o odległe tysiąclecia do epok swoich przodków. A tam człowiek wcale nie stał na szczycie łańcucha pokarmowego. Prawdziwy raj, gdzie Noe powrócił na Ziemię i zabierając wszystkich na pokład, zrobił jeden wyjątek: dla swoich pobratymców.

Na niebie krążyło niewielkie stado wron, kracząc i wyzywając nie wiadomo kogo i nie wiadomo za co. Po ulicy spokojnie przechadzała się sarna – koza z młodym koźlątkiem. Nastroszyła uszy, odwróciła czujny łeb w jego stronę i po chwili mógł oglądać jedynie jej biały kuper. Młode biegło tuż za nią.

Uspokoił się i odprężył. Nie żeby ten widok jakoś specjalnie go zachwycał – pojawienie się na ulicy saren, zwierząt z reguły płochliwych, dawało sygnał, że okolica jest względnie bezpieczna, przynajmniej chwilowo. Pistolet maszynowy spakował do wózka, który w większości był już zapełniony. Do środka wepchnął jeszcze wczorajsze znaleziska i wyprowadził maszynę z budynku. Wcisnął zapłon, silnik zareagował od razu. Założył gogle, wciągnął chustę na usta i z warkotem motoru ruszył przed siebie, rozwiewając na boki stare liście i trawę puszczającą po zimie z popękanego asfaltu. Nie jechał szybko. W wielu miejscach rozrastające się korzenie utworzyły spore nierówności, które w ułamku sekundy mogły zamienić się w groźną pułapkę. Złamana noga, ręka czy poważniejszy uraz głowy były jednoznaczne z wyrokiem śmierci. Pomocy nie mógł oczekiwać od nikogo; graniczyło niemal z cudem, żeby na kogoś trafił, a jak już to jedynie na bandytów, którzy bardziej lub mniej miłosiernie dobiliby go i przywłaszczyli dobytek. Jedyna i niezastąpiona śmierć mogła w takiej sytuacji wybawić od cierpienia – nikt inny.

Lepiej było uważać.

*

Kierował się do niewielkiej osady leżącej nieopodal, licząc na handel i uzupełnienie zapasów. W jego fachu ważną umiejętnością było kupiectwo – pieniądze straciły ważność, świat powrócił więc do barteru. Jedyną stałą wartością były naboje, za które kupowano niemal wszystko, nawet życie i śmierć. W porównaniu z tym samo zbieractwo nie było niczym trudnym; dopiero umiejętny handlarz potrafił wymienić niewarte funta kłaków przedmioty na żywność, a nawet amunicję. Należał do takich właśnie osób. Kto wie, może gdyby wszechświat nie sfajdał się na ludzkość, teraz zarabiałby krocie i jeździł porsche.

Opuścił miasteczko, w którym przenocował. Znalazł się w lesie, gdzie droga zdawała się być w jeszcze gorszym stanie. Ponownie zwolnił. Powalone drzewa stanowiły niełatwą przeszkodę, raz czy dwa musiał zejść z motocykla i przeprowadzać go przez podejrzanie wyglądające płytkie jeziorka powstałe na środku starej drogi. W takich chwilach w jego głowie zapalała się czerwona lampka. Sięgał ręką do wózka po broń i kładąc ją sobie na kolanach, rozglądał się uważnie, szukając jakiegokolwiek niepasującego do reszty elementu. Tyle opowieści słyszało się od innych Streferów o pułapkach zakładanych przez bandytów, którzy tylko czyhali na takich jak on. W swojej karierze szperacza miał tylko dwa nieprzyjemne incydenty z tym związane. Nieszanujące żadnych praw grupy miały spore pole do popisu: rzadko kiedy spadała na nie ręka sprawiedliwości, a i chować się było gdzie. Choć musiał przyznać, że pacyfikacja, jaką Osmański zorganizował kilka miesięcy temu, boleśnie przerzedziła szeregi dzikusów. Na jak długo to jednak wystarczy? Wiedział, że jest to walka z wiatrakami. Degeneraci rozmnażali się jak króliki, zdawali sobie sprawę, że jest to ich jedyna możliwość przetrwania, zwłaszcza przy dużej śmiertelności niemowląt. Nigdy nie wytępi się ich do końca – jak łapówkarstwa czy sutenerstwa. Z drugiej strony… po co? To przecież w dalszym ciągu są ludzie, od jakiegoś czasu objęci ścisłą ochroną, i dopóki oni nie atakują, Strefa nie powinna ich ruszać. Takie było jego zdanie. Niestety, nazywanie ich bandytami nie wzięło się z niczego. Prawdopodobnie za kilka lat, kiedy ich podrostki zmienią się w mężczyzn albo połączą się z inną grupą, wznowią się ataki na pojedyncze grupy szperaczy bądź innych samotnych wariatów.

W ciągu wielu lat od Końca, miejsca, które znał za młodu, a prawdopodobnie i cały świat, cholernie się zmieniły. Drzewa rozpoczęły mozolny proces odbierania swojego, wydawałoby się, zapomnianego już królestwa. Skutek był widoczny gołym okiem po niespełna dwóch dekadach. Ogrom młodych, często już wysokich drzew porastał pola i łąki. Sporo miejscowości, niegdyś malowniczo umiejscowionych przy lasach, zostało przez nie pochłoniętych. Trudno było dotrzeć tam niedoświadczonym szperaczom. Świat pozostawiony samemu sobie oddał pałeczkę w ręce Matki Natury, która sukcesywnie przywracała dawny ład – choć odniesione rany widać było praktycznie wszędzie.

Nie tylko rośliny i zwierzęta zauważyły brak naczelnych. Cała planeta odetchnęła z ulgą. Powietrze było zdecydowanie czystsze, anomalie pogodowe – tak często występujące od początku dwudziestego pierwszego wieku – stopniowo zanikały. I gdyby jakiś naukowiec miał taką możliwość, zapewne stwierdziłby, że problemy globalnego ocieplenia i wymierania rzadkich gatunków zwierząt jakoś przestały nam zagrażać. Niesamowite!

Kiedy dojechał do osady, nieco się zdziwił. Była szczelnie otoczona ze wszystkich stron około trzymetrowym murem zrobionym z żelastwa, jakie tutejszym mieszkańcom udało się sklecić w całość. Wejście zastawione było bramą, będącą niczym innym jak starym autobusem ustawionym w poprzek, oczywiście odpowiednio wzmocnionym i zmodernizowanym. Na jego dachu, za dodatkowymi osłonami, stało dwóch wartowników. W rękach trzymali karabiny powtarzalne – prymitywne samoróbki, ale niebezpiecznie wycelowane w niego. Zbyt dawno nie odwiedzał tego miejsca – Kicz, jeśli dobrze pamiętał. Nazwa trafnie oddawała klimat wiochy i ludzi weń mieszkających. Nie przypominał sobie, żeby żyli tutaj aż tak rozwinięci albo zdesperowani ludzie. Z reguły nikt ich nie atakował, żeby okopywać się w ten sposób, a i zdolnych rąk do pracy brakowało. No trudno. Świat przecież cały czas się zmienia.

Zatrzymał się dwadzieścia metrów przed bramą. Ręce uniósł ku górze, zawczasu próbując uspokoić wsiowych głupków, którzy najwyraźniej starali się wykazać przed przełożonym. Obaj młodzi, pryszczaci i odziani w potargane szmaty. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie są braćmi, w końcu jednak zostawił temat.

– Ktoś ty? – odezwał się jeden z nich.

– Ja ze Strefy. Kojarzycie, co to? Takie coś z dziesięć razy większe niż ta wasza pipidówa. Umiecie liczyć? Wiecie, ile to jest dziesięć razy więcej? – Zrobił jeszcze kilka kroków do przodu, pozostawiając motocykl za sobą, żeby tych dwóch czasem sobie nie pomyślało, że sięgnie po jakąś niszczycielską broń. Zatrzymał się z nadal uniesionymi rękami.

– Dowód! – rzucił drugi pryszczaty.

– Daj spokój, nie będę cię uczył matematyki, skoro zaniedbałeś wcześniej…

– Jemu chodzi o dowód, skądżeś przylazł! – Pierwszy wstawił się za kolegą-bratem-kuzynem czy kim tam dla siebie byli. – Pokaż nam… no, te… inzygła! – ostatnie słowo wypowiedział wielce z siebie zadowolony, jakby właśnie pobił wiedzę zarozumiałego przybysza.

Mężczyzna westchnął przeciągle. Rzucając przekleństwami pod nosem, jedną rękę podniósł jeszcze wyżej, drugą, pozostawiając ciągle na widoku, powoli zaczął przesuwać w stronę skórzanej kurtki. Z wewnętrznej kieszeni wyciągnął czerwoną bandanę. Chwycił ją w obie ręce, rozciągając na całą szerokość, i wypchnął ramiona przed siebie. Oczom strażników ukazała się wielka litera S namalowana czarną farbą. Dokoła niej wił się równie czarny wąż o złotych oczach.

– Widzicie, kmioty? A teraz w podskokach do szefa spytać, jaki jest znak w tym tygodniu, bo nie wydaje mi się, żebyście mieli o czymś takim pojęcie.

Pryszczaci spojrzeli po sobie. Jeden czekał na propozycję od drugiego, co robić dalej.

– Jerek, leć no do zarządcy i wołej go tu szybko. Ja popilnuję no tego tutej.

Jerek pokiwał głową, zadowolony, że nie będzie musiał dalej prowadzić trudnej rozmowy z przybyszem, który już wystarczająco go obraził. W dwóch susach zeskoczył z bramy i tyle było go widać. Po kilku minutach wrócił, prowadząc za sobą grubego, łysiejącego jegomościa, który nawet z daleka wyglądał na znerwicowaną, potliwą świnię. Mężczyzna od razu go sobie przypomniał. Lecz jeśli dobrze kojarzył fakty, to podczas ostatniej wizyty ten człowieczek był zwykłym przydupasem ówczesnego zarządcy. Więc albo został wysłany, żeby wybadać sprawę, albo pod obmierzłą powłoką kryła się ambitna kreatura.

Grubas, kiedy tylko zobaczył symbol na chuście mężczyzny, zaczął się trząść jak osika. Szybko przeszedł do rugania obu pryszczatych, czemu tak długo zwlekali z posłaniem po niego i czemu „tak znamienitego gościa” nie wpuścili jeszcze do środka.

Po krótkiej chwili autobus zaczął toczyć się do przodu – brama stała otworem.

Wprowadził motocykl do środka, a kiedy przechodził obok Jerka, rzucił w jego kierunku:

– Ej, ty. Darmowa lekcja, skup się. Mówi się „insygnium”.

*

– Proszę, proszę. Niech pan spocznie, proszę – jak się okazało, grubasek był aktualnym zarządcą Kiczu. Został mianowany zaraz po tragicznej śmierci poprzednika, który zatruł się jakimś świństwem. – Pielęgnowałem go przez tydzień, nim wyzionął ducha. Świeć, Panie, nad jego duszą – zapewniał nowy rządca. Nazywał się Andrzej Cierniński, ale lubił, gdy mówiono na niego Andrus. Rozmówcy musieli być w podobnym wieku, ale przez tuszę Andrusa trudno to było jednoznacznie stwierdzić. Ubranie, które miał na sobie, było dużo lepsze od tych noszonych przez strażników. Na głowie nosił fez. Po co? Nie wiadomo, a nikt nie zamierzał pytać. – Przynosisz, przyjacielu, jakieś wieści z wielkiego świata? Bo widzisz, mój kuzyn z niedalekiej osady, co to kiedyś Krasew się zwała, coś dawno się u nas nie pojawiał.

– Nie po drodze mi w tamte strony, nic nie wiem.

– Ano, rozumiem. Mam nadzieję, że żadne bandziory się do nich nie dobrały… Tym bardziej że ostatnio różne plotki docierają do nas ze wschodu, że to niby jakaś spora grupa się utworzyła.

– Uciszyliśmy bandytów, powinniście mieć na razie spokój. Co za grupa?

– Tak, tak! U nas spokojnie jak na najwyższej grzędzie! Dziękujemy, dziękujemy! To pewnie same gadanie, głupoty jakieś. Wsiury gadają i gadać będą, a i handlarze bajdurzą, co by taniej się napić po karczmach. Ale… nie chcę męczyć historyjkami pewnie nic nieznaczącymi dla wielkiej Strefy. Ekhm, ekhm, czy chciałbyś, przyjacielu, wypocząć po męczącej podróży?

– Nie – odpowiedział mężczyzna. Rozsiadł się w wygodnym fotelu, prawie bez dziur i połamanych sprężyn. Zdjął z nóg wysokie, już wysłużone buty, oparł stopy o blat stołu i rozejrzał się po pomieszczeniu. Został wprowadzony do obszernej piętrówki, w której na pierwszy rzut oka kiedyś mieszkał jakiś bogacz. Pokoi było więcej niż to potrzebne do normalnego życia, ale i samo wyposażenie, choć już z wyraźnymi oznakami starości, wydawało się lepszej jakości. Masywne dębowe meble, wielkie kanapy – to tylko część z przedmiotów, na które patrzyło się dość dziwnie. Z tęsknotą, to prawda, ale również jakby oglądał muzealną gablotę.

Na przeciwległej ścianie wisiał telewizor. Wskazał na mocno zakurzony przedmiot żywcem wyjęty z przeszłości i powiedział:

– Ale za to możesz włączyć jakiś mecz.

Grubas zaśmiał się głośno, uderzając otwartą dłonią w udo. Śmiał się długo, nawet kiedy usiadł już na kanapie obok fotela zajętego przez tego dowcipnego gościa ze stolicy.

– A to dobre, mecza się zachciało – powiedział Andrus, kiedy już trochę się uspokoił. Był cały czerwony, a, co wręcz niesłychane, jego spocone czoło zdawało się być jeszcze bardziej mokre i tłuste niż przed sekundą. Pochylił się w stronę mężczyzny. Smród, który był mieszaniną potu i przetrawionego bimbru, uderzył w nozdrza przybysza. – Ale nie ma to tamto, dobry mecz, chipsy i zimna wódeczka. Jak Boga kocham, więcej, kurwa, bym nie potrzebował. No… może jeszcze dobrego obciąganka, ale tego akurat ci u nas nie brak. Rozumiesz mnie, przyjacielu?

Andrus puścił oko w stronę mężczyzny, który zdążył pożałować wypowiedzianego żartu.

– Nie, nie rozumiem. Tak samo nie rozumiem, w której chwili zostaliśmy przyjaciółmi, przyjacielu.

– Ekhm, no… tego. – Grubas speszył się, nie wiedząc, co ma odpowiedzieć. Po chwili znowu się ożywił, uświadamiając sobie, jaką gafę popełnił. – Gdzież moje maniery, proszę o wybaczenie. Jasiek! Kurwa, Jasiek, chodź tu, kiedy wołam! Na jednej nodze! No zobacz, jak długo. Gdzie ta łajza znowu…

Do pomieszczenia wbiegł młody, może piętnastoletni chłopak. Musiał niesłychanie pędzić, gdyż wpadając na drzwi, otworzył je z taką siłą, że uderzyły o ścianę. Dyszał, nie mogąc złapać oddechu.

– Słucham, psze pana.

– Leć no w podskokach po dziewczyny. Każ im tu raz-dwa się pojawić. No, na co czekasz, darmozjadzie? Biegiem!

– Ale… które dziewczyny?

– Co za różnica!

Jasiek wybiegł z pokoju.

Andrus wstał z kanapy, poczłapał do kredensu stojącego nieopodal telewizora i otwierając drzwiczki dębowego mebla, wyciągnął ze środka butelkę z mętną zawartością. Drugą dłonią chwycił dwie brudne szklanki i, po drodze tyłkiem zamykając kredens, wrócił na kanapę. Położył szkło na stoliczku i z zadowoleniem wskazał na całość palcem. Uśmiechał się od ucha do ucha, jakby właśnie wróciło Boże Narodzenie i rozpakowywał prezenty od mamusi i tatusia.

– Tak naprawdę to w ten sposób witamy tutaj gości – zaczął konfidencjonalnie. – Musi mi pan wybaczyć, w zasadzie to nie mamy ich zbyt wielu, stąd moje zachowanie mogło wydawać się nieco… przyrdzewiałe. Ale, ale! Gówniarz przyprowadzi zaraz panienki. Nasze, tu z Kiczu. – Ostatnie zdanie wypowiedział z dumą. – Nikt nie będzie mógł zarzucić staremu Andrusowi, że źle gości przyjmuje.

– Samogonu się napiję…

– Pewnie! Toż to z naszych najlepszych ziemniorów!

– Ale za dodatki podziękuję.

Mężczyzna skończył rozmasowywać stopy. Wstał i nie czekając na pozwolenie gospodarza, nalał sobie wódki, po czym wrócił na fotel. Andrus ponownie wpatrywał się weń zdziwiony, z głupkowatym uśmiechem zastygłym na twarzy.

– Ale… ale jak to? Przecież one zdrowe. Nawet nieruchane zbytnio, no. Ja tobym gościom ze Strefy trefnego towaru nie podrzucił, nie musi pan się obawiać, co to, to nie. Toż to nawet swoją żonę pożyczyłbym do łoża. Co, chciałby pan? Ona młoda jeszcze, ale zaręczam, że niejedno potrafi.

– Nie w takich sprawach, zarządco, do was zajechałem. Interesy. Dobijemy targu, odnowię zapasy wody i odjeżdżam. Nic innego mnie nie obchodzi.

– O, rozumiem… Ekhm, ekhm… Ale jakby pan chciał, to i chłopca jakiego mogę przysłać. Ten tutaj Jasiek dorodny jest przecież i…

– Dość! – Uderzył otwartą dłonią w blat, po czym dodał przyciszonym głosem: – Załatwiamy interesy i wyjeżdżam…

– Ta-tak. Tak jest. Interesy, no przecież. No interesy!

Drzwi do pokoju otworzyły się po raz kolejny, lecz już nie tak gwałtownie. Weszło siedem dziewcząt: brudnych i w podartych łachach, podobnie jak wartownicy na bramie. Mimo to u większości pod całą tą otoczką można było dostrzec piękno. Mniejsze lub większe, ale zawsze piękno. Pomijając już fakt, że najmłodsza mogła mieć najwyżej trzynaście lat, mężczyzna musiał przyznać rację Andrusowi, że rzeczywiście wybór mają niezły, jak na tak zadupiałą osadę.

Tymczasem zdenerwowany zarządca purpurowiał na twarzy. Co rusz spoglądał na swojego gościa i na zawstydzone dziewczyny. W każdej chwili oczekiwał kolejnego wybuchu mężczyzny, czego już by chyba nie zniósł. Na wielu rzeczach w życiu mu zależało, ale na dobrych stosunkach ze Strefą to chyba najbardziej. Na końcu do pokoju wmaszerował Jasiek. Szeroko uśmiechnięty, zadowolony z wykonanego zadania w tak krótkim czasie.

– Widzi szef, jak szybko poszło i ile udało mi się…

– Wypierdalać – powiedział Andrus.

– Co?

– Ale mi już! Wypierdalać, wszyscy!

Odwrót został przeprowadzony niezgrabnie i w popłochu. Kiedy zostali sami, zarządca zaśmiał się nerwowo.

– To co ma pan na wymianę? – spytał, chcąc wreszcie zakończyć tę farsę.

W miarę jak postępowała rozmowa o wymianie dóbr, Andrus zaczynał odzyskiwać humor. W jego postawie pojawiły się zalążki pewności siebie, przebiegłości i chytrości, co utwierdziło mężczyznę w przekonaniu o niebezpieczeństwie zadawania się z grubaskiem z Kiczu. Był niemal pewien, że jest on winien śmierci poprzedniego zarządcy, ale tak naprawdę, co mu do tego? Strefa nie mieszała się w takie sprawy, a przynajmniej dopóki nie miało to bezpośredniego na nią wpływu. Było normą, że wioskami rządzi dyktatura, której fundamenty składają się z kości zaprawionych krwią rywali. Jego rola w tym wszystkim ograniczy się do raportu złożonego przed Osmańskim lub Twarowskim, w którym zaznaczy, że Kiczem rządzi ktoś nowy.

W pewnej chwili, już na zakończenie targów, ktoś wszedł do pokoju. Andrus, utraciwszy dobry humor, spojrzał na postać stojącą na progu; naraz uśmiech powrócił na jego twarz.

– Już myślałem, że nie przyjdziesz – zapiszczał.

Mężczyzna przeliczał nasiona pomidorów i ogórków, które udało mu się kupić, nie podążył więc wzrokiem za zarządcą. Dopiero dźwięk dzwoneczków, gdzieś odlegle kojarzący mu się z festynem i cyrkiem, przyciągnął jego uwagę. Obejrzał się i zobaczył nisko pochylającego się błazna.

Co do…

Trefniś wyprostował się, szczerząc zęby. Był to chudy facet, sądząc po zmarszczkach na twarzy, z dawno przekroczoną pięćdziesiątką. Na głowie nosił pstrokatą czapkę o trzech zwisających rogach – zakończone były owymi dzwoneczkami. Jego ubiór, równie kolorowy co dziwaczny, dopełniał wrażenia, że ktoś z niezbyt wyszukanym poczuciem humoru wkleił tego nieszczęśnika na powyższy obrazek. Czegoś takiego, musiał przyznać mężczyzna, jeszcze nie widział.

– Usłyszał ja – zaczął błazen – że gościa znamienitego mamy. Pospieszyłem więc tutaj, bojąc się, że zanudzą go twoje dyrdymały.

– Ha! – Andrus uderzył się otwartą dłonią w udo. – Uwielbiam tego gościa! Drogi panie – zwrócił się do mężczyzny – spieszę z wyjaśnieniami, bo widzę, jaką masz minę. Kilka miesięcy temu moim ludzie przyłapali tego wariata na próbie kradzieży żarcia ze spichlerzy. Cwana sztuka! Nikt nie wie, jak się przekradł przez nasze ogrodzenie, cała warta dostała za to po trzydzieści batów.

Zarządca dojrzał w oczach Strefera zaciekawienie, przez co z jeszcze większym animuszem opowiadał dalej:

– Jak pan zapewne się domyśla, kazałem go ściąć, jednak chciałem się jeszcze dowiedzieć, którędy przelazł, żeby na przyszłość uniknąć podobnych incydentów. Wtedy ten zaczyna rymowankami do mnie gadać! Z początku myślałem, że jaja sobie robi, no i dałem mu po mordzie. A on dalej to samo! Mówię sobie: świr, ale już niech ma szansę na wytłumaczenie się. Tak mi się spodobał, że kazałem wyszukać w ruinach jakieś fatałaszki dla niego, no i przygarnąłem go jako klauna. Ha, ha!

Mężczyzna znowu spojrzał na uśmiechniętego błazna, który momentalnie zareagował na zainteresowanie niskim ukłonem.

– Wierszem mówisz… A czemu to, drogi klaunie, jeśli można spytać?

Ten postąpił krok naprzód, złapał się teatralnie pod boki i wyrecytował:

– Słów dziś pada już niewiele; łąki zielone, pola malowane, to już tylko stracone marzenie. Chcąc tedy zadośćuczynić ludzkości, rzucam rymy, wprost z mych kości. Więc stoi przed tobą wierny poeta, a ty mów mu: Wierszokleta. – I znowu dworski ukłon wspomagany dzwoneczkami. Musiał przytrzymać czapkę, udając przy tym niezdarność, aby ta nie spadła na podłogę.

– Nie miej mi za złe – pospieszył z dopowiedzeniem Andrus – jego niewyparzonej gęby. Czasami zdarza mu się palnąć coś głupiego.

– Nie mam – odpowiedział mężczyzna, uważnie przypatrując się Wierszoklecie. – Stańczykowy humor nierzadko jest przydatny. – Wydało mu się, że przez moment dojrzał błysk w oczach błazna. Wrażenie jednak szybko minęło, a na pomarszczonym obliczu trwał niezmienny uśmieszek. – Kończmy interesy, zarządco.

*

Opuszczał Kicz zadowolony. Co prawda pozbył się kilku nieźle wyglądających ubrań, ale w zamian otrzymał garść nasion pozyskanych z roślin uprawianych w tutejszych szklarniach. Umocnienia i podejrzliwi strażnicy – przestało go to dziwić. Poszczęściło się im, posiadając tak wielkie uprawy, i nie dziwota, że starali się to chronić. Dobrze wiedział, jak to jest nie dopuszczać obcych do swego domu.

Szykując pojazd do odjazdu, czuł się niczym zwierzę w zoo: chyba cała wioska przyszła patrzeć, jak odjeżdża „człowiek ze Strefy” – słyszał, jak kobiety i dzieci w ten sposób o nim szepczą. Przyzwyczaił się, w każdym takim miejscu reagowano podobnie: z szacunkiem i zgrozą zarazem. Trudno.

Usłyszał za sobą kroki. Skończył pieczołowite zawijanie nasionek, schował je do wózka i obejrzał się. Przed nim podskakiwał na jednej nodze Wierszokleta, trzymając w ręku pełną flaszkę przezroczystego płynu – zapewne bimbru.

– Przyjmij ten trunek, to podarunek. Dla dobrej przyszłości, gdyż Kicz potrzebuje takich gości.

– Od Andrusa – stwierdził mężczyzna, przyjmując flaszkę.

– Nie przystoi mi odpowiadać, przez co ziomków swoich obmawiać.

Zaskoczony spojrzał w oczy błazna i pokiwał głową.

– Dzięki – powiedział. Wsiadł na motocykl, zawahał się jednak. Ponownie odwrócił się w stronę klauna. – Czemu nie odejdziesz? Są inne miejsca, w których na pewno byłoby ci lepiej. Nie musiałbyś chodzić… w tym. – Wskazał ręką na jego ubranie.

– Jeść dać – dają. Jak nie piją, to nie biją, a że wódki za wiele nie mają to i cięgi błazna omijają.

Ostatni raz przyjrzał się temu dziwnemu człowiekowi. Nie rozumiał czemu, ale budził sympatię i pewien rodzaj przywiązania. Nigdy by się nie podejrzewał o podobne zachowanie, zwłaszcza w przypadku wariata, ale tak w rzeczywistości było. Naprawdę robię się na to za stary. Nie odpowiedział już nic, wyciągnął jedynie dłoń w stronę Wierszoklety. Ten ją uścisnął.

Odpalił motor. Rzucił okiem na wózek, sprawdzając, czy bagaż jest dobrze zabezpieczony. Przy odstawionej na bok auto-bramie stał Andrzej „Andrus” Cierniński, zarządca Kiczu, a obok niego Jasiek, wpatrzony wielkimi oczami w motor. Nic a nic ci się, młody, nie dziwię. Sam, kiedy znalazł tę maszynę porzuconą wśród wielokilometrowego, martwego już korka, wychodzącego ze stolicy w stronę autostrady A2, musiał wyglądać podobnie. Harley-Davidson Sportster nie był zwykłym motocyklem, był czymś nadzwyczajnym. Ostatnim darem od Boga w tym parszywym świecie. I on przyjął go z otwartymi ramionami, nawet nie marudząc, że od tego momentu Stwórca stwierdził, że będzie pokazywał mu jedynie środkowy palec. Ocaliłem cię z pożogi, dałem ci wierzchowca, więc jak najprędzej się ode mnie odwal. Jakiś sprzeciw? Ręka w górę. Nie ma? Dziękuję, amen.

Andrus uniósł rękę w geście pożegnania. Mężczyzna przez moment zastanawiał się, czy nie byłoby warto odpowiedzieć mu środkowym palcem. Zrezygnował jednak, mając w głowie możliwości przyszłego handlu z tą osadą. Ograniczył się do ledwie zauważalnego skinięcia głową. Odkręcił manetkę i, zostawiając za sobą tumany kurzu, popędził przed siebie.

Czas wracać do domu.

2.

16 kwietnia 2038

Godzina 06:23

Strefa

Ze snu wyrwała go syrena alarmowa rozdzierająca poranne powietrze. Zerwał się na nogi, jednocześnie sięgając po leżący nieopodal pistolet maszynowy. Zaczął nasłuchiwać. Pierwszy sygnał dobiegł końca, po dwóch sekundach nastąpił drugi. Przymknął oczy, modląc się do wszystkich znanych mu bóstw; może któreś go wysłucha i nie rozlegnie się trzeci alert.

Szarpnął za zasłonę wyznaczającą jego „pokój”. Przed nim pojawił się znienawidzony widok na sąsiednie alkierze. Sądząc po dochodzących odgłosach, sypialnia była pełna. Prawdopodobnie większość przebywających wewnątrz Streferów wyglądała podobnie jak on. Jeszcze przed chwilą śpiący ludzie zeskakiwali z pryczy, inni przerywali wcześniej wykonywane czynności i nasłuchiwali.

Jak na przykład Cook: niósł wielki kocioł w stronę paleniska z myślą o przyrządzeniu śniadania „dla tych cholernych żarłoków”; teraz zastygł w półkroku, szeroko rozchylając usta. Pułkownik golił się, jak każdego ranka. Upuściwszy brzytwę, złapał za kaburę, w której spoczywał pistolet. Wpatrywał się w betonowy sufit ponad niezliczoną ilością materiałowych zasłon, służących za iluzoryczne ściany, mających zapewnić choć namiastkę prywatności. Maria porcjowała suszone grzyby. Pewnie dla Cooka. Trzymała jednego maślaka, zdążyła przeciąć go do połowy. Przez jej twarz przechodziła kanonada grymasów w cyklicznych napadach strachu.

Drugi sygnał zamilkł. Przez ciągnącą się w nieskończoność chwilę wszyscy przestali oddychać. W tym i on.

Mijały kolejne sekundy i już wiedział, że przynajmniej tego ranka będzie spokojnie. Odłożył broń i usiadł na pryczy, która, musiał przyznać, była całkiem wygodna. Łóżka (a wolnych w mieście nie brakowało) zajęłyby zbyt wiele miejsca, przez co w poszczególnych budynkach zmieściłoby się zdecydowanie mniej ludzi. A przecież jedną z ważniejszych zasad wpajanych przez dowodzących była bliskość drugiego Strefera. Jeśli masz za plecami towarzysza, mawiał generał, istnieje większa szansa, że się obronisz, że przeżyjesz. Poza tym Strefa nie była aż tak wielka, a budynki stanowiące jej granice służyły jako strażnice i koszary, gdzie spać mogli jedynie żołnierze i zmieniający się wartownicy. Nie inaczej było z trzema wieżowcami (dla dwóch największych obowiązywała zasada budynków granicznych): wojskowi mieli je na wyłączność. Budziło to ciągłe konsternacje mieszkańców, którzy zastanawiali się, co też może się w nich ukrywać. Dowództwo pielęgnowało wszystkie legendy: od broni masowego rażenia po futurystyczne działa laserowe – pozostałości po tajnych rządowych projektach. Im więcej podobnych plotek rozsiewano dookoła, tym bezpieczniejsza była Strefa.

Pokój, prycza oraz większość ekwipunku, w tym broń, były przydzielane każdemu obywatelowi. Jakość oraz ilość zależały od pełnionej funkcji w społeczeństwie. Naturalnie to wojskowi byli najlepiej zaopatrywani, następnie szperacze oraz wysokiej klasy specjaliści, jak inżynierowie czy pigularze. Po nich różnie już bywało, wszystko sprowadzało się do tego, co zaoferujesz w zamian.

Po upływie czterech lat można było wnioskować o nowy przydział, jeśli dotychczasowy nie nadawał się do użytku. Każda wcześniejsza prośba musiała być uzasadniona przed komisją. Drugą możliwością był zakup – mniej lub bardziej oficjalny. Jednak na to mało kogo było stać. Swoich rzeczy należało pilnować i dbać o nie. Koniec. Kropka.

Zdarzały się kradzieże i akty wandalizmu, najczęściej spowodowane wewnętrznymi zatargami obywateli. Ktoś przespał się z czyjąś żoną o raz za dużo i od razu awantura. Co najgorsze, w przypadku, gdy postępowanie wykazało sprowokowanie aktu przez pozornie poszkodowanego, uznawało się go za współwinnego. W takiej sytuacji nie przysługiwał bezpłatny przydział nowego ekwipunku – należało go kupić albo zdobyć na wypadzie ze szperaczami. Zawsze można było przebiedować do wyzerowania licznika, ale to zazwyczaj nie kończyło się najlepiej.

Wypuścił powietrze z płuc i przetarł wciąż zaspane oczy. Sięgnął ręką do kieszeni. Obmacywał ją chwilę, by w końcu zaniechać czynności, rzucając pod nosem przekleństwami. Obejrzał się na posłanie, w końcu znalazł. Pognieciona paczka papierosów, z których zostały już tylko dwie sztuki, była dla niego nagrodą za dobrze przeprowadzony wypad. Wyciągnął przedostatniego szluga, włożył do ust i rozejrzał się za ogniem, jednocześnie przypominając sobie, że poprzedniego wieczora zgubił zapałki. Wytężył pamięć. Chciał iść do Tośki, lecz po drodze zaczepił go Wasyl, dobry kumpel, któremu trudno było czegokolwiek odmówić, zwłaszcza kiedy proponował picie. Wasyl nie był wojskowym ani szperaczem, przez co nie orientował się zbyt dobrze w wewnętrznych sprawach. A że był człowiekiem wścibskim, wypytywał o wszystko, o co tylko mógł. A o co nie wypadało pytać – pytał i tak. Nawet kogoś takiego jak on, którego wiedza była znacznie mniejsza, niż oczekiwał. Nieważne.

U Wasyla zapałki jeszcze miał, przecież odpalał fajki; ba, raz nawet poczęstował znajomego. Nie dał się rozpić i namówić, żeby posiedzieć dłużej, dzięki czemu wyszedł około dwudziestej trzeciej, może chwilę później. Musiał zgubić je gdzieś po drodze. Zaklął pod nosem, złorzecząc szczęśliwemu znalazcy. Trudno, będzie trzeba iść pod magazyny i wyżebrać kilka kolejnych pudełek.

Pozostawał jednak nierozwiązany problem. Nie chciało mu się z nikim gadać, tym bardziej prosić o pożyczkę. Sąsiedzie, poratuj szklanką cukru! Wstał i powłócząc nogami, ruszył w stronę paleniska, mieszczącego się w centrum sali. Wymieniał po drodze powitania z sąsiadami, starając się nie zatrzymywać. Większość była już na nogach. Tylko z nielicznych miejsc dochodziły pochrapywania szczęśliwców, którym udało się zasnąć po alarmie; któraś parka pozwoliła sobie nawet na poranny numerek. Kiedy doszedł do centrum tak zwanej jadalni, Cook rozpoczął już swoją pracę, wyzywając każdego, kto chociaż spróbował na niego popatrzeć z niemym pytaniem wymalowanym w oczach: kiedy będzie jedzenie? Dokoła paleniska poustawianych było kilka stołów z ławami. Oczywiście nie było ich wystarczająco dużo, żeby wszyscy mogli się w jednej chwili najeść, ale i to nie stanowiło problemu. Kto chciał, jadał w pokoju, inni robili to na stojąco, a jeszcze inni brali na wynos, śpiesząc się do przydzielonych zadań.

Kiedy zbliżył się do kociołka, kucharz odwrócił się w jego stronę, zaalarmowany odgłosami kroków. Zmarszczył brwi, zmierzył go od stóp do głów, po czym splunął w ogień.

– Czego chcesz? Nie widzisz, że jeszcze niegotowe?

Nic mu nie odpowiedział. Ukucnął, wziął nadpalony kijek i przyłożył go do papierosa. Zaciągnął się, a kiedy dym przepływał przez jego płuca, poczuł rozkosz ogarniającą ciało. Czegóż więcej mógł chcieć? Dwa sygnały z rana oraz ciężko zapracowany papierosik… Pewnie większość w pomieszczeniu mu zazdrościła, ale dobrze wiedzieli, gdzie ich ma. Wstał, strzepnął popiół, zaszczycił Cooka pogardliwym, choć krótkim spojrzeniem, i odszedł.

– Ej, kolego – zawołał za nim kucharz. – Daj no bucha.

Nie zatrzymał się, nie odpowiedział. Podniósł w górę wolną rękę z wyprostowanym środkowym palcem. Cook rzucił kolejnym przekleństwem, lecz nie obraził się. Nie mógł się spodziewać, że jego prośba zostanie spełniona, ale i tak warto było spróbować.

Wrócił do swojego pokoju. Cały czas paląc, wziął się do zwijania śpiwora, by następnie spakować go do worka i przewiesić sobie przez plecy. Za kilka chwil schowa go do skrytki piętro niżej, gdzie znajdowały się szafki kiedyś służące w pobliskiej szkole, posterunku policji czy też innej podobnej instytucji. Skrytki były ciągle strzeżone przez wydzielonych do tego ludzi. Prawdopodobieństwo kradzieży istniało tylko wtedy, kiedy ktoś był na tyle nadziany, żeby przekupić wartowników. Zawsze było wiadomo, kto jak stoi, więc ewentualnego złodzieja szybko można było wytropić.

– Gdzie cię dzisiaj przydzielają? – rozległ się głos za jego plecami. Odwrócił się i zobaczył Artura, stojącego przy zasłonie. Dwudziestoparoletni pigularz ze Strefy, który z jakiegoś tylko jemu znanego powodu uznał, że będzie się kumplował właśnie z nim: dużo starszym, zmęczonym szperaczem.

Układ był dobry. Artur zawsze był gotów dostarczyć nową porcję jakiegoś swojego wynalazku. Mężczyzna nie wnikał, z czego to robił, wystarczyło, że działało.

– Bo mnie na wschodnią stronę – dokończył chłopak.

– Nie wiem, jeszcze nie gadałem z Pułkownikiem.

– Aha. Ale fart z tymi syrenami, co? Już myślałem, że będzie trzeba lecieć.

– Dzisiaj czy jutro…

– No… e, wiem. Ale, no wiesz, zawsze jeden dzień do przodu.

– Tak, do przodu.

Zasad w Strefie było wiele, lecz jedną z ważniejszych i zupełnie elementarnych były trzy syreny. Pierwsza – zbiórka z bronią w ręku wszystkich zdrowych obywateli na placu głównym. Druga – wyruszenie lub powrót zwiadowców albo szperaczy. Trzecia – atak na Strefę.

Dwie syreny… Ostatnia grupa wyruszyła dwa dni temu. Kolejna dopiero za cztery, więc musiał ktoś wrócić.

Ciekawość jednak szybko opadła i to u wszystkich zebranych w sali sypialnianej. Od dawna nikt nie wiązał większych nadziei z takimi wyprawami. Przyniosą kilka badziewi na handel i już, wybawienia nie znajdą. Mimo wszystko mężczyzna lubił wychodzić na zewnątrz, zawsze było to coś innego niż monotonne życie w Strefie, które sprowadzało się do wart, pracy w ogrodach czy utrzymywaniu zabezpieczeń. Tam, w mieście, mógł liczyć na różnorodność i ekscytujące uczucie wolności. Było to coś, co kazało mu myśleć, że nie jest bezpieczny.

– Ej, o czym tak myślisz? – Artur szturchnął go w ramię.

– O niczym. Widziałeś dzisiaj Tosię?

– Nie, ale wiesz, jak to z nią jest. Jeśli chce zniknąć, to po prostu znika.

– Tak.

Wiem o tym doskonale.

Pogrążyli się w rozmowie na tyle swobodnej, na ile pozwalały na to okoliczności. Po chwili drzwi wejściowe, znajdujące się po drugiej stronie pomieszczenia, otworzyły się z hukiem. Wiele z prowadzonych rozmów umilkło, a ludzie skierowali spojrzenia na sprawcę zamieszania.

– Cyprian?! – Mężczyzna, słysząc swoje imię, podniósł się z posłania i przedzierając wzrokiem wzdłuż tłumu, usiłował dojrzeć, kto go woła. – Czy jest tu Cyprian?

Podniósł rękę, ruchem godnym zbuntowanego licealisty, nie ruszając się przy tym z miejsca. Nadal nie wiedział, kim jest wołający go przybysz, lecz miał to w nosie, pozwolił sobie poczekać, żeby gość podszedł do niego. Nawet jeśli miał okazać się ważniejszym z żołnierzy. A żołnierzem musiał być na pewno, sądząc po sposobie mówienia.

Nie pomylił się. Tłum rozstępował się przed zmierzającym ku niemu zastępcą głównego dowódcy, Janem Twarowskim. Cyprian i Artur wyprostowali się, stając na baczność. Pułkownik Twarowski zmierzył Cypriana twardym wzrokiem – Artur zdawał się dla niego nie istnieć – i marszczył krzaczaste brwi, jakby obraził się na samego Boga. Co pewnie i tak nastąpiło zaraz po załamaniu się prawdziwej armii.

– Co się nie odzywasz, jak cię wołam? – spytał.

– Przepraszam, panie pułkowniku. Nie wiedziałem, że to pan. – Na wpół wypalonego papierosa nadal trzymał w ustach, przez co mówił nie do końca wyraźnie.

– Nieważne – Twarowski machnął ręką i nieco się rozchmurzył. – Dostałeś przydział na dzisiaj?

– Jeszcze nie by…

– To dobrze. I tak jest anulowany. Dwie minuty na spakowanie ekwipunku i za mną.

Cyprian, nie zwlekając, zabrał się do wykonywania polecenia. Specił po drodze fajkę, chowając ją za ucho. Zasłonił kotarę do swojego pokoju i zapiął kłódkę na łączeniu „drzwi”. Nie więcej jak po minucie był gotowy. Twarowski z zadowoleniem skinął głową. Streferzy krzątający się w ciasnych korytarzykach ponownie zaczęli się rozstępować, tym razem przed dwójką mężczyzn. Nikt jednak nie zwracał już na nich większej uwagi, w końcu nie było to jakieś niecodzienne wydarzenie. Cyprian odwrócił się jeszcze i kiwnął głową Arturowi na pożegnanie, co chłopaka wyraźnie uradowało.

Wychodząc na klatkę schodową, skierowali się w górę, do gabinetu, jak zwano pomieszczenie, w którym przyjmował generał Jarosław Osmański. Był on jednym z niewielu prawdziwych wojskowych w Strefie, którzy zjedli zęby w Wojsku Polskim, jeszcze zanim stolica, kraj i cały pieprzony świat zaczęły wyglądać tak, a nie inaczej. Osmański i Twarowski należeli do elitarnej grupy ludzi, którzy stworzyli to miejsce, zarządzali nim i pilnowali, żeby nie upadło. Zebrali wokół siebie ocalałych i wyszkolili; pokazali, jak żyć w nowych warunkach, o których nikt praktycznie nic nie wiedział. Mieszczuchy były przecież przyzwyczajone do wygodnego życia, w którym praktycznie wszystko dostawało się podane na tacy. Resztę zamawiali kurierem z Allegro – z dostawą na drugi dzień.

Początki nie były proste. Dochodziło do wielu scysji, rękoczynów, a nawet morderstw. Dopiero żelazne zasady i bezwzględnie wymierzane srogie kary unormowały sytuację; najsilniejsi się dostosowali, przeżyli. Osmański, jako najwyższy stopniem, naturalnie przejął dowództwo. Wyznaczając sobie teren niedaleko Pałacu Kultury, powoli zaczęli go odgradzać od reszty miasta. Dołączało do nich coraz więcej ocalonych, przez co wcześniej zaplanowany obszar musieli powiększyć. Generał podjął w końcu decyzję o ograniczeniu liczby Streferów. Bał się, że zbyt duża liczba przeszkodzi w sprawnym funkcjonowaniu grupy. Im więcej indywiduów, tym więcej problemów.

Strefa została zamknięta. Jej początek określało skrzyżowanie Alei Jerozolimskich z Chałubińskiego, aż do skrzyżowania Alei z Marszałkowską. Natomiast koniec wyznaczała ulica Hoża. To minipaństwo mogło pomieścić kilka tysięcy osób, co stanowiło liczbę określającą bardzo silną grupę, z którą każdy musiał się liczyć w niegdysiejszej stolicy i okolicach.

– Po co jestem wzywany? – zagadnął Cyprian Twarowskiego. Przebiegł w pamięci kilka ostatnich dni, zastanawiając się, czy zasłużył na ochrzan.

– Słyszałeś syreny. Wróciła ekipa sprzed trzech tygodni. Myśleliśmy, że im się nie udało, ale wrócili. Ledwo żywi. Trzeba zabezpieczyć ich trasę i wysłać nową grupę do miejsca, które odkryli. Szczegóły zaraz poznasz. – Pułkownik mówił krótkimi zdaniami, rzeczowo, omijał niczego nie wnoszące, niepotrzebne słowa tak często używane w rozmowach cywilów. Nie lubił owijać w bawełnę, liczyły się dla niego tylko konkrety; przejść od punktu A do punktu B i zakończyć zadanie, ergo rozmowę.

Gabinet Osmańskiego był starym biurem dyrektora teatru muzycznego Roma, gdzie obecnie znajdowała się główna siedziba generała. Nie pozwolił splądrować większości tego budynku, dzięki czemu zachowały się obrazy wiszące na ścianach, o które dalej dbano, odkurzając i czyszcząc ramy. Pozostały również wszystkie meble, regały, wypełnione po brzegi książkami, oraz duże biurko, za którym dowodzący Strefą lubił przesiadywać, spoglądając na mapy czy też czytając raporty podwładnych.

Nie inaczej było tym razem. Kiedy Cyprian z Twarowskim weszli do środka, starszy już człowiek siedział zamyślony nad planami przedstawiającymi powierzchnię miasta stołecznego Warszawa. Na nosie miał sfatygowane okulary, a siwe włosy schował pod beretką. Wyglądał jak bardzo doświadczony człowiek, lecz nawet poprzez zmęczenie przezierała jego siła. Kiedyś musiał być naprawdę groźnym człowiekiem, a i teraz Cyprian nie chciałby mieć z nim do czynienia.

Stali kilka sekund w otwartych drzwiach. Generał zdawał się ich nie zauważać, pułkownik więc zapukał knykciem w futrynę. W mgnieniu oka postawa Osmańskiego uległa zmianie, teraz prezentował sobą już tylko niczym niezmąconą pewność siebie.

– Proszę, wejdźcie, panowie. – Wskazał dwa wolne miejsca naprzeciwko siebie.

Wizyty u generała były rzadkością, acz atrakcyjną dla każdego Strefera. W zasadzie nie chodziło tutaj o samą jego postać. To prawda, był powszechnie lubiany, ale największe legendy krążyły o fotelach, na które zapraszał gości, nie zważając na ich stopień wojskowy czy poziom społeczny. Cyprian kiedyś już na nich siedział, lecz nie wydawały mu się aż tak nadzwyczajne, jak miano w zwyczaju mówić. Oczywiście, że były wygodniejsze niż posłania, na których nocowali, nawet kanapy i fotele pozostawione w mieszkaniach w Strefie nie mogły się z nimi równać. Jednak wrażenie Cypriana zakłócały wspomnienia czasów, kiedy spano w łóżkach tak wygodnych, że teraz by z takiego nie wyszedł, gdyby miał okazję się położyć. Pamiętał wieczory spędzane z książką i kawą, kiedy siedział zatopiony w swoim ulubionym fotelu. Czym były te obdartusy w porównaniu z nim.

Ludzie sprzed Końca nie doceniali tego, co mieli. Luksus uważali za coś, co im się należy. Przyszło za to słono płacić, ciesząc się z możliwości kilkuminutowego odpoczynku dla dupy na generalskich fotelach…

A kiedyś mawiano, że na świecie nie ma sprawiedliwości…

– Dobrze się czujesz, synu? – spytał generał, wpatrując się w bladą twarz Cypriana. Osmański lubił w ten sposób zwracać się do większości podwładnych, nawet jeśli kimś takim była osoba pokroju Cypriana, przekraczająca czterdziesty rok życia. Generał przejawiał skłonności do ojcowania, ale należało mu oddać, że ojcem był niezgorszym.

– Tak, panie generale. Oczywiście.

Osmański odchrząknął, spojrzał znacząco na Twarowskiego, po czym ponownie przeniósł wzrok na podwładnego.

– Na pewno jesteś zmęczony. Dopiero co wróciłeś z wypadu, ale niestety nie będziesz miał wiele czasu na odpoczynek.

– Domyśliłem się tego w momencie, kiedy pan pułkownik osobiście się po mnie pofatygował.

– Czy zostałeś wprowadzony?

– Pobieżnie.

Generał wstał od biurka, podszedł do szafki, stojącej nieopodal okna. Po chwili wrócił na miejsce, trzymając w jednej ręce trzy szklaneczki, a w drugiej do połowy opróżnioną litrową butelkę Sobieskiego.

– Oryginalny – powiedział, widząc spojrzenie szperacza.

Rozstawił szkło i nalał przezroczystego płynu. Podniósł swoją szklankę w geście toastu, nic nie mówiąc. Stuknęli się, po czym wypili jednym haustem. Wódka rozgrzała pusty żołądek Cypriana. Ciepło szybko rozeszło się po jego ciele, omijając jednak głowę. Generał wypuścił powietrze z płuc. Przez chwilę wyglądał na zadowolonego, lecz zaraz zmarszczył brwi.

– Zawsze lubiłem tę wódkę. Wiecie, że od dawna prawie że nie ma prawdziwie polskiej? Wszystko wykupili bolszewicy i żabojady. Ale co zrobić, nie pić też niedobrze. – Ani Cyprian, ani Twarowski nie szukali odpowiedzi na te słowa, bo i nikt od nich tego nie oczekiwał.

Osmański nalał jeszcze trochę na spód swojej szklanki, szybko przechylił ją do gardła i odstawił na blat z głośnym trzaskiem.

– No, teraz możemy rozmawiać. Piętnaście dni temu wysłaliśmy dziesięciu ludzi na południowy wschód, standardowy rekonesans, tylko że mieli udać się dalej poza miasto. Uszli około stu pięćdziesięciu kilometrów, gdy pewnej nocy, wysoko nad linią drzew, zauważyli migający czerwony punkt. Ranowiecki, który dowodził, podaje w raporcie, że punkt ten mógł znajdować się w odległości jakichś dwudziestu kilometrów od nich, za dnia nie był w ogóle widoczny. Z początku myśleli, że to samolot bądź helikopter. Ale nie zmieniało swojej pozycji, więc musiało stać, wisieć czy cholera wie, co robić, ale na pewno było w miejscu. Ognia, jak się możesz domyślić, nie rozpalili, pogasili wszystkie latarki… Co ci będę gadał, dobrze wiesz, jak jest poza Strefą. Rano, teraz uważaj, miganie ustało, jakby ktoś wyłączył zasilanie. Ranowiecki kazał wszystkim czekać, żeby sprawdzić, co to jest. Nic tam jednak nie było. Dziesięcioro mężczyzn wpatrywało się w miejsce, gdzie jeszcze kilka godzin wcześniej znajdował się ten świecący punkt, i nic. Gdyby jeszcze to były jakieś Strefowe głupki… Ale to byli jedni z moich najlepszych ludzi. Nie wierzę, żeby się pomylili i patrzyli w złym kierunku. – Generał zrobił pauzę, jakby sprawdzał, czy któryś z jego gości czegoś podobnego nie sugeruje. Otworzył szufladę biurka i wyciągnął ze środka pełną paczkę Marlboro. Najpierw poczęstował pułkownika, po czym wyprostował rękę z papierosami w stronę Cypriana, patrząc jednocześnie na niedopałek za jego uchem. – Masz, a tego tam zostaw sobie na później.

Po chwili już cała trójka zaczęła dymić niczym kominy małych fabryk. Osmański mocno zaciągnął się papierosem. Wypuściwszy dym z płuc, strącił popiół do wielkiej kryształowej popielniczki. Cyprian czekał na dalsze słowa dowódcy.

– Wyruszyli więc dalej. Kierowali się w stronę, gdzie powinno znajdować się źródło światła. Po południu okolica zaczęła się zmieniać. Drzewa się przerzedziły, wąskie ścieżki poszerzyły i powieliły. Wiesz, co to oznacza.

– Inna grupa – mimo że generał nie zadał pytania, Cyprian odpowiedział. – Ostatnio słyszy się plotki po okolicy o jakimś nowym graczu. Kiedy byłem w Kiczu, tamtejszy zarządca również o tym mówił. Opuszczone osady, brak wieści od innych grup…

– Tak, tak, czytałem raport. – Machnął ręką Osmański. – Swoje również słyszę, ale dopóki nie zostanie nic potwierdzone, nie ma o czym gadać.

– Panie generale, przepraszam, ale czy wypad Ranowieckiego nie jest najlepszym dowodem, że coś się święci?

– Może tak, może nie. Musimy wiedzieć dokładnie, zanim rozpoczniemy z kimś wojnę. – Głos generała stał się zimny, ucinający dalszą polemikę.

– Rozumiem. Zastanawia mnie tylko, jak tak szybko zdążyli się rozgościć.

– Tego właśnie chciał się dowiedzieć Ranowiecki. Zeszli ze ścieżki, by nie wleźć na pierwszy lepszy patrol. Lecz i tak w pewnej chwili skończyła się wysoka trawa, przeradzając w wygoloną łąkę. Wyobraź sobie, jak chłopcy byliby na niej widoczni! Dodatkowo była ogrodzona drutem kolczastym, wilczymi dołami, palami wbitymi w ziemię i jeden diabeł wie, czym jeszcze. Nie zdziwiłbym się, gdyby była zaminowana. Poszukali więc najwyższego punktu w okolicy. Weszli na wzniesienie znajdujące się nieopodal… nie zdążyli zbyt wiele zobaczyć. Ranowiecki dojrzał jedynie zarys obozu majaczącego między drzewami, kiedy otwarto do nich ogień. Albo mieli cholernego pecha, natrafiając na posterunek, albo te skurwysyny ustawiły tam czujniki ruchu. – Osmański zadusił niedopałek w popielniczce, po czym zabębnił palcami o blat. – Trzech naszych padło od razu, mimo że Ranowiecki zapewnia o odpowiednich zabezpieczeniach i ukryciu. Wierzę mu. Walili do nich z trzech stron. Podczas odwrotu padło jeszcze dwóch, a kolejnych dwóch zostało rannych, w tym jeden na tyle krytycznie, że nie mógł dalej uciekać…

– Mają go?

– Wszystko na to wskazuje.

– Cholera – podsumował Cyprian. Śmierć w ich świecie nie była czymś nadzwyczajnym. Bynajmniej, spotykało się ją każdego dnia, tak często, że zaczęto się jej kłaniać, by w końcu witać jak z dobrym znajomym. W historii Osmańskiego najbardziej szokował profesjonalizm ludzi, na których trafił Ranowiecki. Większość grup, które można było spotkać, składało się z niewyszkolonych i głupich dzikusów, niedbających o odpowiednie zabezpieczenia obozu czy taktykę obronną. Z reguły kończyło się to szybką śmiercią po sforsowaniu ich prowizorycznych pozycji bądź rozbiciu godnych pożałowania patroli z wyposażaniem jak u przedszkolaków, bawiących się w wojnę. Nie tym razem. Ci goście wydawali się być specjalistami, wiedzieli, jak się okopać; wiedzieli, jak zaatakować. Albo, tak jak w Strefie, mieli kogoś pokroju Osmańskiego, kto umiał nimi pokierować i pokazać, jak żyć w nowym świecie.

Cypriana dziwił upór generała w niechęci przyznania, że plotki mogą mieć potwierdzenie w rzeczywistości. Wszystko wskazywało, że ta nowa, nie wiadomo skąd przybyła grupa, nie ma pokojowych zamiarów.

– Dobrze powiedziane. I tu zaczyna się sprawa, dla której wezwałem cię do siebie. Człowiek, którego złapali, nazywa się Jurkiewicz, pamiętam go dobrze. Młody, silny chłopak. Wierzę, że nie zdradzi, lecz podczas tortur każdy może się poddać. Obojętnie z jakiego metalu jest wykuty. Dlatego musimy działać tak, jakby to już się stało.

– Atak wyprzedzający? – spytał Cyprian.

– Aż tak daleko nie chcemy się posunąć – do rozmowy dołączył Twarowski. – Nie wiemy, czy Jurkiewicz w ogóle dożył przesłuchania. Tak samo nie mamy pojęcia, jakimi siłami dysponują i czy w ogóle są wrogo nastawieni. Ten… incydent z Ranowieckim wcale nie potwierdza plotek. Mimo wszystko mógł to być zwykły pechowy zbieg okoliczności.

– Strefa potrzebuje spokoju, stabilizacji. Nie chcę prowadzić ludzi na kolejną wojnę – Osmański przytaknął pułkownikowi. – Zabierzesz stu naszych, wyruszycie za cztery dni. Mniej więcej w połowie drogi do obozu nowych założycie posterunek. Macie być gotowi, gdyby zamarzyło im się zawitać do stolicy. Sami nie zaczepiajcie bez wcześniejszej konsultacji ze mną. W miarę możliwości, lecz bez większego ryzyka, weźcie jeńca czy dwóch. W inne części miasta również wyślę jednostki, żeby pilnowały tyłów i poinformowały okoliczne grupy o ewentualnych kłopotach. Dobór personalny dowolny, dobór ekwipunku według uznania, ale nie muszę ci chyba mówić, jak ważne jest to zadanie. Codziennie masz się zgłaszać przez radio, chcę wiedzieć wszystko, cokolwiek wzbudzi podejrzenia, nawet kto i od czego dostał sraczki, rozumiemy się?

– Tak jest. Jak długo mamy trzymać posterunek?

– Poinformujemy cię o dalszych ruchach. Myślę, że nie dłużej jak cztery-pięć miesięcy. Do zimy powinniście być w domu.

Cyprian kiwnął głową. Nie uśmiechało mu się spędzać jesieni poza Strefą, lecz zimy jeszcze bardziej. Musiał więc zadowolić się chociaż takim zapewnieniem.

Rozmowa dobiegła końca. Spojrzał jeszcze tęsknie na butelkę alkoholu, po czym podniósł się z fotela.

– Aha i jeszcze jedno. – Generał uniósł dłoń. – Do samej Strefy wrócili przez metro. To prawdopodobnie przez zmęczenie. Byli ranni, musieli kluczyć, żeby zgubić tamtych, ale Ranowiecki mówił, że słyszeli jakieś odgłosy. Bliższe ludzkim. Nie wiem, jak dla mnie to pewnie jakieś gównojady czy inne dzikie psy, ale muszę mieć pewność. Kiedy wyruszycie, rozdzielisz się z główną grupą i razem z kilkoma ludźmi sprawdzicie to. W razie problemów natychmiastowy raport, ale nie przez radio! Wyślesz umyślnych. W innym wypadku zdajesz relację razem z przekazem. Pytania?

Cyprian wiedział, że te ewentualne „problemy” oznaczały czyjąś śmierć w ciemnych tunelach metra. Ale nie to go nurtowało.

– Dwa, panie generale. – Cyprian przystanął w drzwiach i odwrócił się do ciągle siedzących dwóch starszych panów. – Co to mogło być za światło, które widziały chłopaki Ranowieckiego?

– Uważamy – odparł mu Twarowski – że jakiś rodzaj latarni.

– Latarni?

– Drogowskaz. Widać go z daleka. Prawdopodobnie dawali znać swoim, gdzie są.

– A czemu zniknął rano?

– Gdybamy, ale mógł to być maszt albo latawiec.

– Drugie pytanie? – spytał Osmański.

– W Strefie jest przecież co najmniej sto osób z większymi umiejętnościami i doświadczeniem niż ja kiedykolwiek będę posiadał, no i nie jestem wojskowym…

– Jesteś dobrym szperaczem, synu, więc zasługujesz na prawdę, a nie czcze gadanie i podniosłe słowa. – Osmański nalał sobie kolejną porcję alkoholu. – Czuję, że tych bardziej doświadczonych, jak to ująłeś, będziemy potrzebowali tutaj, w Strefie. Uważam jednak, że sobie poradzisz, jesteś odpowiednią osobą do wykonania zadania, co niejednokrotnie już udowodniłeś na patrolach. Coś jeszcze?

Cyprian pokręcił głową, zasalutował, po czym opuścił gabinet. Też potrzebował więcej wódki.

3.

17 kwietnia 2038

Godzina 9:24

Strefa

Nauczyciel stanął na środku klasy, jak miał w zwyczaju, i odezwał się, kierując słowa w stronę wpatrzonych w niego młodych twarzyczek:

– Drogie dzieci, chciałbym dzisiaj porozmawiać z wami o świecie.

Uśmiechnął się pod nosem, widząc zdezorientowane i jednocześnie zaciekawione oblicza swoich podopiecznych. Bardzo to lubił – uczucie, które towarzyszyło mu praktycznie każdego dnia w pracy. Czuł się poważany, potrzebny, mimo że był już stary.

Klasa liczyła dwunastu uczniów, była najmniejszą spośród wszystkich czterech, jakie udało im się zorganizować w ostatnim czasie w Strefie. Ale nie przeszkadzało mu to. Bynajmniej! Był starej daty i uważał, że im mniejsza liczba dzieci, tym łatwiej przekazać im wiedzę. Miały od ośmiu do czternastu lat, nie tworzyły więc tradycyjnej grupy jak te sprzed Końca. „A co dzisiaj takie jest?” – zadawał sobie pytanie.

Oświata upadła niemal całkowicie, kiedy świat stwierdził, że wysiada na kolejnej stacji. W Strefie było inaczej, wyjątkowo może i na europejską skalę. Po zorganizowaniu się ocalonych w stolicy, szybko zapadła decyzja, że należy chociaż próbować żyć normalnie. Powstała więc szkoła. Co cieszyło Nauczyciela najbardziej, umiejscowiono ją w budynku, gdzie niegdyś mieściło się liceum, a jeszcze dawniej gimnazjum i podstawówka, podtrzymując tym tradycję uczelnianą. Pod tym dachem od zawsze kształcono młode umysły i tak widać miało pozostać. Co innego, jeśli chodzi o sam program nauczania – jemu było daleko od tego, który obowiązywał w młodości Nauczyciela, ale i same okoliczności uległy zmianie. Nikomu już nie była potrzebna wiedza, jakie są stolice afrykańskich państw, czy też kto i dlaczego rozpoczął wojnę secesyjną w Stanach Zjednoczonych. O pierwiastkach i reakcjach chemicznych uczyli się tylko nieliczni: ci, którzy mieli w przyszłości zostać lekarzami czy też chemikami konstruującymi bomby oraz amunicję. Podstawowym programem było czytanie, pisanie, rachowanie, strzelanie, oprawianie zwierząt, pierwsza pomoc i przetrwanie. Jeśli dziecko przejawiało ponadprzeciętne zdolności i inteligencję, kontynuowało naukę pod kątem inżynierii, budownictwa, wspomnianej medycyny i wszelkich innych zawodów, które sprawiały, że Strefa tak dalece różniła się od półdzikich plemion żyjących dookoła.

Jedna rączka wystrzeliła w górę, był to Kuba, jeden z najśmielszych i najstarszych, acz nie najmądrzejszych uczniów.

– O świecie, psze pana? – spytał, gdy Nauczyciel wyraził na to zgodę.

– O niczym innym, mój drogi.

Chłopiec skołowany zaczerwienił się po uszy, myśląc, że po raz kolejny wygłupił się przed koleżankami i, co najgorsze, kolegami.

– Porozmawiamy – podjął po chwili pedagog – o tym, o czym zapewne coś niecoś już wiecie… Nasza piękna Strefa leży na terenie, na którym kiedyś znajdowało się państwo Polska. Chwileczkę, Kubusiu. Stąd i język, którym się posługujemy, nazywa się polskim. Jednak kraj ten był znacznie większy niż nasza Strefa, większy nawet niż Warszawa. Rozciągał się od morza, aż po góry, łącząc ze sobą niezliczone miasta i osady. Również ze wschodu na zachód trzeba by nieustannie maszerować kilka dni, żeby dotrzeć od granicy do granicy.

Odgłosy zdumienia rozeszły się po klasie. Nauczyciel z premedytacją wprowadzał dramatyczny nastrój, pragnąc, aby dzieci lepiej przyswoiły lekcję. I choć generał Osmański upierał się, że niepotrzebnie wpaja młodemu pokoleniu takie bzdury, podczas gdy mogli ten czas spożytkować lepiej, udało mu się postawić na swoim. W końcu nawet demografia i geopolityka mogą uratować życie.

– Za granicami Polski mieściły się inne kraje. Na zachodzie były to Niemcy, na południu Czechy i Słowacja, na wschodzie Ukraina i Białoruś, wyżej Litwa i Rosja. Po drugiej stronie morza leżały kraje skandynawskie, jak Dania, Szwecja, Norwegia, Finlandia. Teraz, podobnie jak Polska, wszystkie one przestały istnieć, a przynajmniej nic innego o nich nam nie wiadomo. Rozbiły się na pomniejsze dzielnice, wolne miasta czy też mniej lub bardziej zależne od siebie osady. I choć wiele państw próbowało się podnieść po Końcu, nikomu się to nie udało. Tak, Kubusiu?

– Psze pana… a nam to by się nie udało?

– Może kiedyś – odparł z uśmiechem. – Na szczęście mamy bardzo mądrych dowódców, którzy wiedzą, jak Strefa powinna się rozwijać. Na pewno nie podejmą niewłaściwych kroków, zwłaszcza mając w pamięci, co się działo przed Końcem.

– A co takiego się działo? – spytała Gabrysia, jedna z mądrzejszych uczennic, która, wszystko na to wskazywało, będzie kontynuować naukę po zakończeniu podstaw.

– To będzie temat następnych lekcji, podczas których pokażę wam, jak należy postępować, żeby nie powielać błędów, które popełnialiśmy w przeszłości, w porządku? Tak więc nasza Strefa jest prawdopodobnie jednym z nielicznych miejsc, gdzie udało się doprowadzić poziom życia do tak wysokiego poziomu. Jest on bardzo bliski dawnemu modelowi, oczywiście wykluczając zbędne luksusy i egoistyczne rozrywki. Jak podaje nasz wywiad, dopiero na dalekim południu istnieje grupa, która może się równać z nami pod względem organizacji i porządku. Bliżej, na zachodzie, jak wspomniałem, jest kilka dzielnic, jednak one tylko pozornie znajdują się pod jednym przywództwem. W praktyce panuje tam spory bałagan i chaos. Na wschodzie, gdzie kiedyś mieściło się jedno z większych imperiów tego świata, cywilizacja zawaliła się jak domek z kart. Samozwańcze bandy grabią i mordują, a my jesteśmy jedyną siłą, która powstrzymuje je przed dalszą ekspansją na zachód. Zapewniamy tym ochronę sobie, ale i okolicznym osadom i miastom. To właśnie dlatego jesteśmy uważani za nieoficjalnych władców nie tylko samej Warszawy, ale i ziem przyległych. Gdziekolwiek się pojawimy, przyjmują nas z szacunkiem i wdzięcznością, gdyż wszyscy wiedzą, że jeśli nas by nie było, ta ziemia regularnie spływałaby krwią. Prawdą jest natomiast, że i na naszych terenach nie brakuje problemów. Na wpół zdziczali bandyci próbują osiąść na tych terenach, jednak skutecznie ich przepędzamy.

Kilkoro dzieci opuściło główki, mając w pamięci ostatnią wojnę z barbarzyńcami, która była krwawa i brutalna. Część z nich straciła w niej matki i ojców.

– Widzicie więc – przerwał krótką ciszę Nauczyciel, ganiąc się w duchu za nieroztropny dobór słów i rozdrapanie świeżych ran – jak ważna jest rola, którą odgrywamy, będąc opiekunem ziem dawnej Polski. Wielka odpowiedzialność ciąży na naszych barkach, a ciężar ten w przyszłości przejdzie na was…

– Myślę, drogi Nauczycielu, że na dzisiaj już wystarczy. – Postać pułkownika Twarowskiego pojawiła się w drzwiach klasy tak nagle, że Nauczyciel nieomal podskoczył z przestrachu. Zawsze, kiedy prowadził lekcje, robił to całym sobą, zapominając o otoczeniu. – I tak pewnie niejednemu z nich zafundowałeś bezsenną noc.

Nauczyciel odkaszlnął.

– O, pan pułkownik. Dzieci, wstańcie. Tak, ma pan rację. Czemu zawdzięczamy tę wizytę?

– Dzisiejsze lekcje zostaną zakończone wcześniej. – Dzieci drgnęły, ciesząc się ze słów Twarowskiego. – Rusza wyprawa, niedługo. Część z nich rozstanie się z rodzicami, powinni spędzić z nimi trochę czasu.

Ostatnie słowa pułkownika zaburzyły…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1. Życie w stadzie

Rozdział 2. Świat się zmienia

Rozdział 3. Nowe znajomości

Rozdział 4. Droga

Rozdział 5. Spotkania

Rozdział 6. Wspomnienia

Rozdział 7. Odkupienie